Onweerslucht 1: London Burning Onweerslucht is de nieuwste reeks van het duo Eric Warnauts en Guy Raives, bekend van onder meer Purple Heart, De Goudsmid, Lou Cale, Venetiaanse Suites en een hoop one-shots die in prestigieuze auteurscollecties zijn ondergebracht. Het biedt spionage, spanning tijdens de Tweede Wereldoorlog (in het bijzonder Londen tijdens de Blitz, een reeks Duitse bombardementen in 1940), luchtvaart, geschiedenis, een vleugje erotiek... In het Frans is deel 1 afgelopen zomer verschenen bij Le Lombard en het sloeg goed aan. Het oorspronkelijke contract was opgesteld voor drie albums en dat werd al bijgesteld naar vier delen. De vertaling wordt verzorgd door Microbe, die het album van 64 pagina's in softcover én hardcover uitbrengt.

Jarenlang vocht de Vermoeide Vorst voor zelfbestuur voor zijn fiere graafschap Flandria. Maar na jaren vechten is hij moe. Hij onderneemt een laatste poging, in de hoop zijn afspraak met de geschiedenis niet to missen. Daarbij rekent hij op een verbond met King Connah, maar dat willen anderen niet zomaar laten gebeuren. De Vermoeide Vorst wordt omringd door een hofhouding van handlangers, trawanten en kornuiten, terwijl een vreemd amalgaam van tegenstanders, antagonisten, regelrechte vijanden en barbaren ondertussen zijn land en zijn volk onder de voet lopen. Met De vermoeide vorst maakten striptekenaar Kim Duchateau en politiek analist Noel Slangen een meesterlijke satirische strip over de Belgische politiek en haar eigenaardigheden - helemaal in de stijl van de klassiek geworden Vlaamse krantenstrips. Kim Duchateau (1968) is cartoonist, striptekenaar, illustrator, radiomaker en muzikant. Zijn bekendste figuren zijn Aldegonne en vooral Esther Verkest Hij maakte oak twee hommagealbums met de personages uit de reeks Nero van Marc Sleen, De zeven vloeken en De hemeltergers (met Dirk Stallaert). Noel Slangen (1965) is ondernemer, columnist, politiek commentator en stripliefhebber. Recent publiceerde hij onder meer Wat een land. Dwoasheid en hoop in de Wetstraat, Het DNA von kinderarmoede (met Peter Adrioenssens) en 8 De eeuw van Marc Sleen (met Yves Kerremans). De eerste grote satirische strip over de Belgische politiek sinds Pest in 't paleis (1983) van Jan Bosschaert en Guido Van Meir Verscheen eerder in Humo en De Morgen Een unieke samenwerking tussen een van de beste Vlaamse striptekenaars en een gezaghebbend politiek analist en opiniemaker

Unieke samenwerking tussen de tekenaar van Iemand Om Mee te Praten en de scenarist van Krasse Knarren. Dit boek bevat alleen ideeën die Wilfrid Lupano uit open zee heeft gevist, met behulp van traditionele technieken die de culturele omgeving respecteren, en ingeblikt in de grafische sardienenfabriek Panaccione in Milaan, Italië (Europese Unie). Ingrediënten: oceaan (water, zout, afval), liefde (rozenwater, kussen, sardientjes, meeuwen, pannenkoeken, kreeft, rouwende Bretoense vrouwen, saus (avontuur, spanning, dubbele lagen, sentimenteel drama, absurde wendingen, hilarische grappen), Che Guevara (0,5%), kunstmatig aroma van Maria. Gegarandeerd zonder dolfijnen, tekst of onomatopeeën. Kan sporen van pictogrammen bevatten. Ten minste houdbaar tot de oceaan ophoudt met dromen. Voedingswaarden per 100 gram Energiewaarde: vol. Eiwitten (scheepswrakken, stormen, actie, poëzie, reizen): 65 g Koolhydraten (sublieme landschappen, stroperig melodrama): 35 g Vetten (vette humor, moralisme): 0 g

“Dit album draag ik op aan iedereen die een beugel krijgt, nu een beugel draagt of een beugel heeft gehad. En aan iedereen met een verzonnen vriendje of broertje, aan iedereen die graag een zeehond als huisdier wil, aan alle verliefde honden en zelfrijdende auto’s, aan alle fans van Sinterklaas, en o ja, aan mijn vader en moeder (anders houden die mijn zakgeld in).” Was getekend: Elsje.

Luxe gebonden met linnen rug, inclusief genummerde en gesigneerde ex-libris door Romano Molenaar, oplage 300 stuks. Na de enorme explosie waarbij het onderzoeksschip De Archivaris verloren ging zijn Roodhaar en Nomad zonder Storm verder getrokken. Ze belanden op een van de smerigste plekken van Pandarve, Ondranides, beter bekend als De afvalplaneet. En hier doen ze een bijzondere ontdekking...

Volgens Van Dale betekent spraakmakend "opzienbarend". En over opzienbarend zegt Van Dale "wat verbazing, verwondering wekt". Soms is rechtspraak ook spraakmakend, maar de rechter is daar niet op uit. Vrouwe Justitia heeft aan zichzelf genoeg, gewapend met weegschaal en zwaard. Cartoonist Jesse van Muylwijck kijkt ook met verbazing en verwondering naar de wereld - gewapend met weegschaal en tekenpen. Het resultaat is deze nieuwe bundel, met de tweehonderd beste Rechterstrips van het afgelopen jaar.

In de jaren dertig reist een man van in de twintig, deels zwerver, deels dandy, over de stoffige wegen van Mississippi met alleen een akoestische gitaar en een fles wijn. Ondanks zijn jonge leeftijd lijkt hij het gewicht van de hele wereld op zijn schouders te dragen en een pijnlijk verleden met zich mee te slepen: in de steek gelaten door zijn vader, een kindertijd die hij doorbracht in de katoenvelden, een stiefvader die hem mishandelde en vervolgens de dood in het kraambed van de liefde van zijn leven... Dit moet Robert Johnson wel zijn, de auteur van Sweet Home Chicago, die door zijn lijden de blues als geen ander vertolkt. Terwijl hij zijn nog steeds weinig bekende muziek in een racistisch Zuiden van stad tot stad verspreidt, gloort er hoop want Johnson heeft een afspraak op een bijzondere plek: het podium van de Carnegie Hall in New York, waar producers die in zijn talent geloven, ongeduldig op hem wachten. Maar zijn zelfvernietiging is net zo groot als zijn talent: immens. Zal hij op zijn bestemming aankomen?

Uk en Puk – de weg naar Tom Poes Uk en Puk is de eerste langlopende vervolgserie die Marten Toonder heeft gemaakt. De strip liep van november 1933 tot mei 1939 in verschillende tijdschriften. De serie is van belang omdat Toonder hierin zijn talent ontwikkelde om verhalen te vertellen. Net als in de reeksThijs IJs zijn vele thema’s die hij gebruikt, later terug te vinden in de verhalen over Tom Poes en heer Bommel. Zo hadden de Tom Poes-verhalen ‘Het verdwijneiland’, ‘De reuzenvogel’, ‘De rare uitvinding’, ‘De blikken mannen’ en ‘De zeeslang’ al voorgangers bij Uk en Puk. Vaak wordt het gegeven wat verder uitgewerkt bij Tom Poes, maar in het geval van ‘De rare uitvinding’ geeft Uk en Puk iets extra’s door het hilarische gedrag van de omwonenden als hondje Puk de uitvinding bedient. Vermeldenswaard is ook dat het schip waarop Uk en Puk meevaren, de naam ‘Albatros’ draagt, al acht jaar voordat kapitein Wal Rus het gezag voert over zijn schip ‘Albatros’. In ‘De Chinese diamant’ gebruikt Toonder het gegeven van een edelsteen als oog in een beeld. Dit doet hij later meer, zoals in ‘Tom Poes en het booroog’, waarin de aanblik van een edelsteen de gemoederen sterk beroert. Het Uk en Puk-verhaal ‘Naar het middelpunt der aarde’ – geïnspireerd door het gelijknamige boek van Jules Verne – valt op door de vele grotten waarin de stripfiguren vaak zoekende zijn. Dit gegeven past Toonder hier voor het eerst consequent toe. Pas later zal hij kennismaken met het werk van Carl Jung en hieraan een nog diepere betekenis toekennen, bijvoorbeeld in ‘Tom Poes en de spliterwt’. De meest bijzondere connectie met de Bommelsaga is volgens ons het voorkomen van wandelende bomen in ‘De schatten van de pharao’. Dit fenomeen heeft later meer bekendheid gekregen in The lord of the rings van Tolkien. Toonder kan dergelijke bomen in zijn jeugd gezien hebben in een sprookjesboek met illustraties van Arthur Rackham. Bomen tekende Toonder graag, in veel verhalen van Tom Poes en heer Bommel zijn daar fraaie voorbeelden van aan te treffen. Wandelende bomen komen pas weer voor in ‘Heer Bommel en het einde van eindeloos’. Er is nog veel meer te zeggen over deze strip – en dat doen we ook in de begeleidende teksten bij de heruitgave van Uk en Puk. Opmerkelijk is de ontwikkeling in tekenstijl. Na een klungelig begin is aanvankelijk vooral de invloed van de Britse tekenaar Roy Wilson duidelijk te zien. In latere jaren worden de vormen ronder, tekenfilmachtiger, beïnvloed door Felix the Cat van Otto Messmer. Toonder liet zich vaak negatief uit over Uk en Puk en was er geen voorstander van dat deze strip tijdens zijn leven herdrukt zouden worden. Toch noemt hij ook positieve punten, met name dat hij door het maken ervan het vak heeft kunnen leren. Hij ondervond dat het overnemen van een strip van een andere tekenaar een goede leerschool is en paste deze les later ook toe op het aankomende talent dat bij hem aanklopte op de Toonder Studio’s. De meer dan twintig verhalen worden nu herdrukt in twee banden. Daarmee is Toonders ontwikkeling – zowel in tekenstijl als in verhaalopbouw – goed te volgen. Daarmee neemt de reeks een belangrijke plaats in binnen zijn oeuvre.

Uk en Puk – de weg naar Tom Poes Uk en Puk is de eerste langlopende vervolgserie die Marten Toonder heeft gemaakt. De strip liep van november 1933 tot mei 1939 in verschillende tijdschriften. De serie is van belang omdat Toonder hierin zijn talent ontwikkelde om verhalen te vertellen. Net als in de reeksThijs IJs zijn vele thema’s die hij gebruikt, later terug te vinden in de verhalen over Tom Poes en heer Bommel. Zo hadden de Tom Poes-verhalen ‘Het verdwijneiland’, ‘De reuzenvogel’, ‘De rare uitvinding’, ‘De blikken mannen’ en ‘De zeeslang’ al voorgangers bij Uk en Puk. Vaak wordt het gegeven wat verder uitgewerkt bij Tom Poes, maar in het geval van ‘De rare uitvinding’ geeft Uk en Puk iets extra’s door het hilarische gedrag van de omwonenden als hondje Puk de uitvinding bedient. Vermeldenswaard is ook dat het schip waarop Uk en Puk meevaren, de naam ‘Albatros’ draagt, al acht jaar voordat kapitein Wal Rus het gezag voert over zijn schip ‘Albatros’. In ‘De Chinese diamant’ gebruikt Toonder het gegeven van een edelsteen als oog in een beeld. Dit doet hij later meer, zoals in ‘Tom Poes en het booroog’, waarin de aanblik van een edelsteen de gemoederen sterk beroert. Het Uk en Puk-verhaal ‘Naar het middelpunt der aarde’ – geïnspireerd door het gelijknamige boek van Jules Verne – valt op door de vele grotten waarin de stripfiguren vaak zoekende zijn. Dit gegeven past Toonder hier voor het eerst consequent toe. Pas later zal hij kennismaken met het werk van Carl Jung en hieraan een nog diepere betekenis toekennen, bijvoorbeeld in ‘Tom Poes en de spliterwt’. De meest bijzondere connectie met de Bommelsaga is volgens ons het voorkomen van wandelende bomen in ‘De schatten van de pharao’. Dit fenomeen heeft later meer bekendheid gekregen in The lord of the rings van Tolkien. Toonder kan dergelijke bomen in zijn jeugd gezien hebben in een sprookjesboek met illustraties van Arthur Rackham. Bomen tekende Toonder graag, in veel verhalen van Tom Poes en heer Bommel zijn daar fraaie voorbeelden van aan te treffen. Wandelende bomen komen pas weer voor in ‘Heer Bommel en het einde van eindeloos’. Er is nog veel meer te zeggen over deze strip – en dat doen we ook in de begeleidende teksten bij de heruitgave van Uk en Puk. Opmerkelijk is de ontwikkeling in tekenstijl. Na een klungelig begin is aanvankelijk vooral de invloed van de Britse tekenaar Roy Wilson duidelijk te zien. In latere jaren worden de vormen ronder, tekenfilmachtiger, beïnvloed door Felix the Cat van Otto Messmer. Toonder liet zich vaak negatief uit over Uk en Puk en was er geen voorstander van dat deze strip tijdens zijn leven herdrukt zouden worden. Toch noemt hij ook positieve punten, met name dat hij door het maken ervan het vak heeft kunnen leren. Hij ondervond dat het overnemen van een strip van een andere tekenaar een goede leerschool is en paste deze les later ook toe op het aankomende talent dat bij hem aanklopte op de Toonder Studio’s. De meer dan twintig verhalen worden nu herdrukt in twee banden. Daarmee is Toonders ontwikkeling – zowel in tekenstijl als in verhaalopbouw – goed te volgen. Daarmee neemt de reeks een belangrijke plaats in binnen zijn oeuvre.

Aliens komen naar de aarde met goede bedoelingen maar Pépé Smos gooit roet in het eten en wordt verbannen in de ruimte. Het is nu eenmaal Halloween dus het bezoek veroorzaakt natuurlijk een zombieplaag waar een aan lager wal geraakte uitgever van stripverhalen een centje aan probeert te verdienen door rechtenvrije stripfiguren terug op te graven uit de vergetelheid. Wat kan er verkeerd gaan? Vierde album van de Vlaamse superheldenreeks van Willy Linthout (scenario en potloodtekeningen), Ann Smet (scenario), Steven de Rie (tekeningen) en Sabine De Meyer (inkleuring). Uitgever Peter Bonte vertolkt er deze keer ook een grote rol in. De Familie Super verschijnt bij Brugse Uitgeverij Bonte in 4 verschillende versies. De zachte kaft aan €8,99 voor ruime verspreiding, eveneens in harde kaft aan €28 en als ongekleurde harde kaft aan €28, deze laatste uitvoering bevat het complete verhaal zowel in schets als in inkt en heeft een alternatieve cover.