Garfield is een gagstrip gecreëerd door Jim Davis. De hoofdrolspelers zijn de gelijknamige kat, zijn baasje Jon Arbuckle, de hond Odie en de vriendin van Jon, Liz. In Nederland verschijnt de strip dagelijks in De Telegraaf en in Vlaanderen in De Standaard en Het Nieuwsblad.

Zolang Garfield goed, en vooral véél, te eten krijgt, is het best een gezellig huisdier. Maar áls hem iets niet zint, hebben Odie en Jon het zwaar te verduren.

De vijf kinderen, inmiddels vergezeld door verscheidene overlopers uit de Clan van de Haai, zijn teruggekeerd naar Campton, waar Ivan enkele aanwijzingen vond over de nacht van de Verdwijning. Op een avond, terwijl ze de inrichting van hun nieuwe kamp bespreken, komt de Meester van de Messen om hun hulp vragen... en zakt in elkaar, zwaargewond. Wanneer ze de stad doorzoeken naar wat hem heeft aangevallen, ontdekken de kinderen tot hun verbijstering enorme stapels voorwerpen bedekt met rode verf.

Jean-Baptiste Poulain is door de baron van Brac aangenomen om zijn zoon les te geven. Wanneer de jonge leraar aankomt op het eiland voor de kust van Bretagne, valt het hem meteen op hoezeer de bevolking hun heer lijkt te haten en te vrezen. Dat belet de plaatselijke bevolking er niet van om het op de mensen van de aristocraat gemunt te hebben. Jean-Baptiste wordt hardhandig aangevallen, net nadat Nolwenn, de zoon van de baron, doodgeslagen is teruggevonden...

Aan de oevers van het Victoriameer waren Kathy en Remington getuige van een buitengewone gebeurtenis: de komst van een enorme ufo. Verbijsterd door wat ze zien, worden ze gevangengenomen door Irmanius, die voor de Sovjets werkt. Geconfronteerd met het bizarre van hun situatie en met de mogelijke gevaren ervan, besluiten westerlingen en communisten toch de handen ineen te slaan. Een tijdelijk bondgenootschap dat de fantastische ontdekkingen die hen te wachten staan misschien niet zal overleven.

`Prettig is het niet, maar voor het geluk van mijn medeschepselen heb ik alles over ` Ollie, jongen, verspreid een lichtje waar je kan, zei mijn goede vader altijd; en omdat ik mij daaraan houd, wordt mijn lijdensbeker soms tot de rand gevuld. De lotgevallen waarover in dit deel wordt verhaald, zitten vol tegenstellingen die zelfs mij van hot naar her wierpen. Zo blijkt vuilnis soms heilzaam te zijn, een blijdschapper droef, en wijsheid voorbehouden aan de jeugd, of toch niet. Men leze deze leidraad daarom tijdens de levenswandel, om te verhoeden dat men denken zou dat men iets weet. liet de heer O.B.B te R. ons per telex weten.

`Wanneer arren moede mij bevangt... `In mijn veelzijdige kennissenkring bevindt zich een eerzame dame, tot wie ik wel eens mijn schreden richt als ik mezelf niet meer zie zitten in het diepe dal. Haar opbeurende woorden zijn als balsem op mijn gewond gemoed, zodat ik na zo n bezoek de wereld onversaagd tegemoet treed. Ik kan eigenlijk alles, denk ik dan, en voeg de daad bij het woord. De gevolgen daarvan worden in dit boekwerk uitvoerig belicht, zodat ik het van harte aanbeveel. e-mailde de heer O.B.B. te R. ons.

De verhalen van Olivier B. Bommel in de schitterende en succesvolle uitvoering die Marten Toonder zelf prefereerde en waarin ook de Avonturen van Tom Poes opnieuw het licht zagen. In dit deel zijn opgenomen: De zelfkant en De vergelder.