Odilon krijgt van zijn Elodieke voor zijn verjaardag een eigen hond om op te rijden: Tobias. Tijdens een van hun ritjes trekken de baron van Piependaele en de gravin van Stiepelteen de aandacht van Kwak en Boemel. Die besluiten Odilon te ontvoeren en rijk te worden door een enorm losgeld te eisen… De gravin van Stiepelteen kan maar één oplossing verzinnen: bellen naar Jommeke!

Omdat experimenten binnen bebouwde kom vrij gevaarlijk zijn wanneer ze knallend mislukken, raadt Jommeke professor Gobelijn aan het eens een keer in de woestijn uit te proberen. De proeven daar zorgen echter voor een aardverschuiving waardoor een mummie aan de oppervlakte komt. Gobelijn slaagt erin de mumie terug tot leven te wekken. Het is Amrida, de koningin van Kachar el Nachar ...

Als een politieman de killer wordt...“Politieman zijn is niet het moeilijkste. Angst... bloed... een doffe, doodse blik... Ik denk niet dat je het vergeet, nee... Maar het schijnt dat je er wel aan kunt wennen.“Ook wanneer hij ten prooi valt aan zijn eigen geweten, blijft Soda politieman uit New York met drie vingers aan zijn linkerhand en een hartlijdende moeder die denkt dat haar zoon geestelijke is verbijsterend efficiënt. Tijdens een gewelddadige raid schiet hij een jongeman neer van wie later blijkt dat hij een huurmoordenaar was in dienst van de regering. En, wat vervelender is, Buitenlandse Zaken stelt Soda voor de opdracht van die huurmoordenaar af te werken. Er wordt zelfs lichte druk op hem uitgeoefend.Dat Philippe Tome humor heeft en heel gevoelig kan zijn, weten we uit “De kleine Robbe“. Dat hij drama kan combineren met zwarte humor, is bekend sinds De weg naar Selma (met Berthet) en “Hard tegen hard“ (met Ralph Meyer).Bruno Gazzotti wil in elk album van Soda bewijzen hoe virtuoos hij is en hoezeer zijn pagina-indeling bestudeerd is.De auteurs brengen met “Soda“ de New Yorkse politieman die zijn moeder graag laat geloven dat hij voor de kerk werkt en die daarom elke dag op een mirakel rekent omdat hij zich twee keer per dag moet omkleden in de lift een van de meest originele reeksen van de afgelopen vijftien jaar. Na een lange afwezigheid is de eigengereide politieman uit Manhattan eindelijk terug voor een somber verhaal met veel rode accenten.

Elders is-ie tenminste geen politieman meer“Weg! Het land uit.“ Dat idee spookt elke dag door het hoofd van Luitenant Soda, lid van de New Yorkse politie. Gisteren nog gegijzeld door drie boeven die zich als geestelijke hadden verkleed (stel je voor!), vandaag geconfronteerd met een plutoniumtrafiek. Bedrag van de transactie: tien miljoen dollar. Maar Soda droomt ervan met vervroegd pensioen te gaan. “Weg! Het land uit.“ Ook omdat zijn moeder, die vroeger nooit de straat op ging en zich in hun flat barricadeerde, nu steeds vaker de deur uitgaat... om te flirten. Het land uit.“ Het toppunt is: het vriendje van zijn moeder is niemand minder dan Don Aniello Raffaele Dellacrocce, een van de oppermachtige godfathers binnen de maffia. Het land uit.“ Het wordt een obsessie voor Soda. Maar is het al niet te laat?Tome, Gazzoti, Soda: een ijzersterk trioGijzelingen, gesjoemel met splijtstoffen, gewelddadig straatprotest... voor Soda is het allemaal dagelijkse kost. Geestelijke voor zijn moeder, vertegenwoordiger van recht en orde voor de rest van de wereld met aan zijn linkerhand maar drie vingers. Maar het leven wordt voor Soda haast onhoudbaar. Toch zitten angst en gevaar niet daar waar je ze verwacht. Ook in dit elfde deel van de reeks leidt Philippe Tome met brio een zaak die bol staat van onverwachte wendingen, vermengd met zijn haast griezelige humor. Bruno Gazzotti is een markante en efficiënte tekenaar die zich deze keer ook van zijn meest elegante kant laat zien. Het resultaat laat niemand koud, tenzij er doden vallen. Tome, Gazzoti, Soda: een ijzersterk trio!

De dag begint niet best voor Soda. Eerst die vervloekte droom. Dan de lift. Buiten werking. Z'n revolver vergeten. Op de koelkast. Zijn moeder had hem bijna ontdekt, met alle hartaanvallen van dien. Ze mag beslist niet weten dat haar geliefde zoon politieagent is. Ze weet niet beter of hij is geestelijke. En dan die achtervolging, omdat die speklap van een Jason Flea wist te ontsnappen. Resultaat: hij komt terecht in de etalage van een kledingzaak. Een vreselijke klap. Vanaf dat moment knaagt aan hem de vraag ? meer van angst dan van pijn ? “wie ben ik echt?“ God mag het weten.

In tegenstelling tot wat u misschien denkt, droeg zelfs de zeer krijgshaftige sergeant Chesterfield niet altijd het blauwe uniform van de Unie. Zowel hij als Blutch waren bij het begin van de oorlog burgers: slagersjongen respectievelijk barman. Hoe zijn ze dan bij de 22ste Cavalerie beland? Wel, er was een nogal gewetenloze ronselaar, veel alcohol, een al te gretige jongedame... en een uitgesproken afkeer van de infanterie!

Wanneer ridder Filibertus het in een tornooi moet opnemen tegen ridder Jommeke, vraagt hij aan zijn opa of die soms een harnas te leen heeft. Als hij per ongeluk het harnas aan diggelen loopt, ontdekken onze vrienden in het vizier een geheime boodschap. Die luidt het begin in van een lange zoektocht naar de zeven zwaarden van ridder Reinoud. Een echte ridderqueeste, als het ware!