“Telkens ik klaar was met mijn biografie gebeurde er weer iets grappigs dat er perse bij moest. Ik heb het boek helemaal zelf geschreven want ik wou absoluut geen spookschrijver voor mijn voeten. Mijn verhaal verloopt chronologisch van mijn geboorte tot eergisteren. Ik heb me gefocust op belangrijke en onnozele momenten, vooral diegene waar veel emotie en humor mee gepaard ging. Daar vertel ik het liefst over. Ik wil de lezers met mijn boek entertainen alsof ze naar één van mijn theatershows aan het kijken zijn. Een wereld omringd door zeep, een Bakske vol met stroopwafels, een Hit en een Tit, plezante prentjes, stoute statements en nog ne Choco ook. 100.000% Urbanus dus”

Kerstavond 1958. In een huis in de voorstad van Charleroi popelen drie kinderen van ongeduld. Hun oom Wim is nog maar net binnen of ze zeuren m al de oren van het lijf om hen een verhaal te vertellen. Hij gaat maar wat graag in op hun smeekbedes en jaagt het vuur in zijn pijp. Hij begint een oud verhaal dat meer dan dertig jaar teruggaat. Het verhaal van Juliette en Rooie. Zij is de dochter van de grote baas van een Franse rederij en lijdt aan een ernstige hartafwijking. Hij is een jonge trapezeacrobaat van wie de moeder net is omgekomen bij een gewaagde circusact. Hij is op de vlucht uit vrees om naar een weeshuis te vliegen. Juliette en Rooie ontmoeten elkaar op de boot naar New York. Zij vergezelt haar vader, hij glipte stiekem aan boord om zijn geluk in Amerika te zoeken. Een ontmoeting die hun leven dramatisch zal omgooien ...