Als je graag wat van de wereld wilt zien, moet je eens een psychiatrische inrichting bezoeken. Of dit boek lezen! 25 jaar geleden overleed Pierre Ummels, die vrijwel zijn gehele leven kampte met bipolariteit en de laatste 19 jaar van zijn leven sleet in een psychiatrische inrichting. Zoon Noël Ummels en schoondochter Liesbeth Waijers tekenen zijn verhaal op in de beeldroman 'En mijn vader waande me dood'. Hoewel zijn leven een aaneenschakeling van tragedie en tegenslag was, is de toon licht en het tekenwerk speels: een contrast dat de vertelling versterkt. Ontroerend, meeslepend, maar ook grappig. Noël Ummels werkt als eindredacteur, journalist en columnist voor Het Financieele Dagblad en Quote. Hij schreef de strips Alternative Facts, Carbeau en Songs of Silence, waarvan korte verhalen in NRC verschenen. Liesbeth Waijers volgde de kunstacademie en maakt met het boek En mijn vader waande me dood haar debuut als striptekenaar. "Dit is een graphic novel die ik wil lezen, niet alleen vanwege de vorm, met een naar houtskooltekeningen neigende stijl, maar ook zeker vanwege het onderwerp: een manisch-depressieve vader die zijn gezin verloor." Abdelkader Benali, schrijver

Derf Backderf over'Waar gebeurd': “Jullie kennen mijn werk waarschijnlijk van mijn graphic novels Punk Rock & Mobile Homes, Mijn vriend Dahmer, Trashed en Kent State. Vier van mijn albums die de laatste jaren in Nederland verschenen zijn. Maar tientallen jaren daarvoor schreef en tekende ik al naar schatting zo’n 1.500 strips en korte verhalen. Deze bundeling, True Stories, is het beste werk uit die jaren. De meeste van deze strips werden als undergroundstrips onder de titel The City gepubliceerd in gratis weekbladen in Amerika en Canada. Mijn strip verscheen in meer dan 140 van deze kranten. Ik was 28 toen ik The City bedacht. Ik worstelde al jaren om de strips die ik voor ogen had op papier te krijgen. Met The City heb ik dat eindelijk gedaan. Voor het eerst in mijn jonge carrière hadden mensen het over mijn werk. Ik was onderweg. Ik bedacht het als een cartoondagboek van een jonge, stedelijke, tegencultuur-sukkel. Het was een strip in vrije vorm over een heleboel dingen, maar de kern was wat ik True Stories noemde, kleine observatieverhalen die ik ontdekte tijdens mijn reizen door de stad, terwijl ik op de trolley reed of lunchte in een broodjeszaak of gewoon over het trottoir liep. Ik had een paar vertrouwde vrienden die me verhalen gaven, maar de meeste hiervan zijn van mij. Dit is dus oud werk, deels heel oud. Terugkijken is altijd een probleem voor mij geweest, maar ik ben dol op deze verhalen. Ik herinner me wat ik deed in mijn leven toen ze plaatsvonden, waar mijn hoofd was, waar mijn kunst was, waar mijn carrière was. Je vindt hier een behoorlijk schokkende stilistische evolutie, in een kwart eeuw strips. Ik ben altijd een rusteloze artiest geweest en dat is hier zeker te zien. Het lijkt alsof drie of vier verschillende mensen deze dingen hebben getekend! Af en toe was ik stilistisch de weg kwijt, en dat zie je hier ook. Ik kijk terug naar deze strips en, hoe vreselijk getekend sommige ook zijn, ik zie een jonge auteur zijn stem vinden, week na week. Dat doet me glimlachen. Het is geweldig, om Joe Strummer te citeren, ‘om op de juiste plaats, op het juiste moment, met de juiste shit te zijn.’ Dat was ik in 1990, en sindsdien heb ik die buzz achtervolgd. Dus hier is het, 25 jaar van mijn shit.”

Ontdek in deze zestiende omnibus de favoriete verhalen van de Kampioenen: De vinnige voetballer (76), Vijftig tinten paarsblauw (77), Dokter Jekyll en mister Vertongen (78), De kampioenen van de filmset (79), De Kampioentjes en het spookkasteel (80).

Als tante Sidonia een oude stadskaart van Antwerpen koopt voor de verjaardag van Lambik gaan de poppen meteen aan het dansen. Er staat een kruisje op de kaart en dat is volgens Lambik natuurlijk de vindplaats van een schat. Omdat het aangekruiste huisje in het heden al lang blijkt afgebroken te zijn, besluiten onze vrienden de schat te gaan zoeken in het verleden. Daar vinden ze in de woning echter een Spaanse edelman. Lambik wil de schat met niemand delen en besluit in te breken in het huis om er op zoek te gaan naar zijn schat. Ondertussen bezoeken Suske en Wiske drukker Plantijn. Omdat deze de stadskaart te koop aanbiedt in zijn winkel hopen ze dat hij iets meer kan vertellen over het kruisje. Plantijn beweert nergens van te weten, maar nadat Suske en Wiske zijn woning verlaten hebben, gaat hij zelf op onderzoek uit. Want de schat is niet wat ze lijkt en kan, als ze in verkeerde handen terechtkomt, verschrikkelijke gevolgen hebben. Als puntje bij paaltje komt, moeten Suske en Wiske ingrijpen met gevaar voor eigen leven.