In zijn voorwoord geeft Hein de Kort al een beetje aan wat de lezer deze keer van hem kan verwachten, een radicale koerswijziging in zijn werk: lk ben er niet trots op. Maar soms moet een man doen wat een man moet doen. Ho-ho, zult u na lezing van het complete voorwoord roepen, hier wordt wel een en ander uit z'n verband getrokken. Ja-ja, zeggen wij dan, maar dat is tegenwoordig heel gebruikelijk. En bovendien: Neerlands befaamdste criticaster-in-cartoonstijl volgt altijd en alleen maar de huidige trends op de voet. Het bevorderen van de ongelijkheid in de samenleving, bijvoorbeeld. Kijkt u nog maar eens goed naar het omslag van deze uitgave en u weet precies wat wij bedoelen. Verbinden? De Kort piekert er niet over. In plaats van te verbinden maakt hij er liever grapjes over, een greep uit de inhoud: institutioneel racisme bij de politie, meer niet-gelovigen dan gelovigen in Nederland, Heineken in Rusland, de Nationale Zwaaidag. En dan hebben we het nog niet gehad over excessen zoals de erectiestimulerende honing die uit de schappen moet, het opkrikken van de AOW-leeftijd in 2028, het overlijden van paus Benedictus XVI en Riet die helpt koken voor Syrie en Turkije. Daarmee presenteert Hein de Kort zijn werk als een heuse spiegel van de samenleving. Toegegeven, voor de een is dat een aanbeveling, voor de ander juist een waarschuwing. U mag - want dat is in een democratisch land gebruikelijk - zelf kiezen. Nadat u deze uitgave heeft aangeschaft, dat wel. Het vijfde deel van De wereld volgens Hein de Kort is ook dit jaar samengesteld uit de meest recente strips en cartoons die De Kort (1956) maakte voor zulke uiteenlopende dag- en week-bladen als Het Financieele Dagblad, Het Parool, Nieuwe Revu, Veronica Superguide en Quest. Hein de Kort, in 1992 winnaar van de Stripschapprijs voor zijn complete oeuvre, is getrouwd en woont en werkt in Amsterdam.

1998. Teresa, een briljante studente archeologie, krijgt een beurs en een baan in Berlijn om een grote tentoonstelling over de ontdekking van de graftombe van Toetanchamon voor te bereiden. Het werk waarop ze het vaakst een beroep doet, is het dagboek van Howard Carter. Ze ontmoet er Ruben, een jonge Italiaan die even dromerig als onberekenbaar is. Hij is naar Berlijn gekomen om plezier te maken. Naast verscheidene crisissen van het koppel - als gevolg van de chronische slapeloosheid van de jonge vrouw - en intieme momenten van hartstochtelijke liefde, speelt hun verhaal zich af tussen de Vallei der Koningen en de Berlijnse waanzin aan het einde van de twintigste eeuw. Wat zal de toekomst voor hen brengen? De tijdelijkheid van de dingen ligt Manuele Fior na aan het hart. Hij vertelt via deze romance over twee tijdperken die met elkaar geconfronteerd worden, zich met elkaar verstrengelen en weer met elkaar verbonden worden door het motief van de hypericon, de bloem der duizend deugden.

Roland heeft een perfecte vakantie gepland voor Fabienne — alles is al georganiseerd, vooruitbetaald en nauwkeurig in een schrift genoteerd. Een heerlijke week aan de kust om hun toekomst samen te bespreken. Ze staan op het punt om hun koffers naar hun appartement te brengen. Maar plots is ze alleen. Verbijstering, ontkenning... Tegen alle verwachting in besluit ze te blijven. Een ontroerende kijk op leven en dood en de vele verschillende manieren waarop wij daar als mens mee omgaan.

Claire woont met haar twee vriendinnen Jup - eeuwig workaholic - en Brix - depressieve gebakjeseter - in een groot hoekhuis, ieder een eigen verdieping. Na wat kortstondige relaties ontmoet Claire na een jaar of twee haar grote liefde, de donkere bokser Ricky. Tot op de dag van vandaag zijn zij bij elkaar gebleven, natuurlijk met nodige ups en downs. Ricky heeft nog steeds zijn bokscarriëre en zijn eigen huis, maar is toch meestal in de buurt van Claire te vinden. Dan is er nog Claire’s kat: Pimmetje. Hij leidt zijn eigen leven in het huis, en trekt zich van niemand iets aan. Inmiddels zijn er al een pak albums van de strip verschenen, verzamelde weekafleveringen uit Flair.Eindelijk: Uitgeverij HUM! bracht Tex Willer terug in Nederland! In oktober 2014 verschijnt 'Dodemansrit', een tweede album uit de befaamde Italiaanse 'Albo Speciale' reeks, waarin elk jaar in juni een dik album uitkomt op A4 formaat getekend door een internationaal bekende tekenaar. 'De laatste rebel' (Hum!'s eerste Willer-album) is getekend door Colin Wilson, bekend van zijn Blueberry albums. 'Dodemansrit' komt van de hand van de virtuoze Fabio Civitelli. 'Dode Vooralsnog brengt HUM! twee heerlijk dikke albums uit op A4, (220 pagina's b/w). Als de reeks aanslaat blazen we wellicht ook de oude pocketreeks weer nieuw leven in. Dan wordt gewoon doorgenummerd vanaf deel 130. Wel zullen de verhalen willekeurig gekozen worden.

Met dit album geeft Uitgeverij HUM! een laatste album uit van Fred van wie de uitgeverij al de complete reeks Philemon heeft (her)uitgegeven en enkele andere one-shots. De Raaf en de Vos verscheen oorspronkelijk in 1988 bij Flammarion in het Frans. Het is een volstrekt eigen, cynische interpretatie van de dierenfabel De Raaf en de Vos waarin Fred als striptekenaar in een winterlandschap in dialoog gaat met de raaf, een dier dat wel vaker voorkomt in zijn œuvre.

Fred was het allereerste prentenboek van tekenaar en schrijver Posy Simmonds. Het was meteen een succes en werd bekroond met een Vlag en Wimpel. De gelijknamige verfilming werd bovendien genomineerd voor een Oscar. Fred is een klassieker en nu eindelijk weer leverbaar. Alle buren zijn bedroefd als ze van Nick en Sophie horen dat Fred, hun kat, dood is. Fred was een goede bekende omdat hij in de hele buurt zijn kattenslaapjes deed: op muren, auto’s en vuilnisbakken. Of in huis op de strijkplank, in de wasmand of op de ijskast. Eigenlijk sliep Fred altíjd – al onderbrak hij zijn slaap soms om spinnend op schoot te zitten en te eten. Nick en Sophie worden midden in de nacht wakker van een vreemd geluid in de tuin. En dáár ontdekken ze het grote geheim, van Fred, hún Fred, de beroemdste kat van de wereld! Posy Simmonds tekende jarenlang een wekelijkse column voor The Guardian. Ze schrijft boeken voor kinderen en volwassenen, waaronder Rozemarijn, De kat van de bakker, Gemma Bovery en Cassandra Darke. Haar werk is meermalen bekroond, onder andere met de grote prijs van Angoulême, de Grand Prix 2009 de la Critique Bande Dessiné, voor Tamara Drewe.

Een zee te hoog van de Franse striptekenaar Blutch is een surrealistische liefdesgeschiedenis over het meisje “A” en de jongen “B” die met elkaar hebben afgesproken in het Brusselse Hôtel Métropole. Het uitgangspunt is simpel: B beweegt zich van links naar rechts en A van rechts naar links, tot ze elkaar ten slotte ontmoeten. Gaandeweg krijgen ze steeds meer trekjes van de auteur en zijn vrouw... Het grillige en speelse verhaal, waar zowel Moebius als de avonturen van Kuifje doorheen schemeren, leest als een droom, maar wie droomt nu eigenlijk van wie?

Engelstalig, naar een kortverhaal van Jack London. Oplage 100 exx. He did not complain. It was the way of life,and it was just. He had been born close to the earth, close to the earth had he lived, and the law thereof was not new to him.

SNUFF Ga mee op een spannende reis waaruit je niet ongeschonden komt. Volg Ethan, Ismael en Ines, van de onderwereld van New York tot de jungles van Midden-Amerika, in hun zoektocht naar de Bronnen van het Kwaad. Snuff haalt zijn referenties vooral uit hard boiled romans en films. Ergens tussen Quentin Tarantino, Sam Peckinpah en James Ellroy. - Een origineel detectiveverhaal! - Avontuur in vijandige jungles! - Geweld! - Humor! - Cynisme! - Sterke dialogen! De dynamische en krachtige tekenstijl wordt ondersteund door een adembenemend en totaal geschift scenario met pittige dialogen. De personages zijn echte acteurs die het verhaal waarachtig tot leven brengen, dankzij hun psychologische benadering en hun menselijkheid die achter hun wonden schuilgaan.

Ik zit mij nu al dagen af te vragen waarom ik zo’n onbestemde boon heb voor die betweterige, ellendige, naargeestige, vege machokabouter met zijn okselzweren die die vettige garage binnenstapt met in zijn briefcase vast een piepklein mitraillettetje waar hij megaveel schade mee kan aanrichten, en nu ineens weet ik het. Ik dacht eerst dat Ricardo zo’n schoenen met gekrulde tippen droeg, kent u die? Dat is de maffioso uit Nero. Maar die heeft gewone Italiaanse gangsterschoenen met gladde zolen aan. En dan dacht ik aan Tuizentfloot, ook uit Nero, die matcht wel qua attitude en stomheid maar die draagt markiezenschoenen met een bronzen gesp. En vervolgens belandde ik bij Quatertemper, kent u die? Dat is de onkreukbare onverschrokken ridder van de vierkante tafel die door zijn pleegouders op de stoep van de Volle Pint werd gevonden en onder wiens stalen helm een vreselijke melkmuil schuilgaat, zo blijkt op het eind bij de wafelenbak. ‘Zet hem maar weer op we hebben genoeg gezien,’ zegt Nero bevreesd — dat doet me dan weer denken aan die scène uit Turks Fruit als die vrouw haar bloesje uittrekt en de geile man zegt: ‘Trek maar weer aan,’ want ze heeft hangtieten. Maar nu weet ik het dus. Ik zat er altijd vlak-vlakbij. Dat kleine vieze onweerstaanbare machokaboutertje dat de garage binnenstapt met zijn aktetas doet mij denken aan Kaboutertje Pazewol uit De gouden kabouter. Die had ook zo’n harlekijnschoentjes. En betweterig, verwaand, laatdunkend, mega-aantrekkelijk en sexy dat hij was, som het maar op. Het is geen toeval. Kim is de Marc Sleen van deze tijd, de grappigste, slimste lefgozer van West-Europa, een man met een verbeelding zo welig en driest, en toch ook zo lief, dat men er ontroerd van raakt. En die Esther is en blijft natuurlijk een heet kanon.