Years after the 2013 Gezi Resistance, Yigit Aksakoglu was detained without any serious evidence in a case alleging that he organised the resistance in which millions of people participated, and spent 220 days in Silivri Prison, where most of Turkey's political prisoners are held. This book presents Aksaltoglu's notes on how to cope with impossibilities and most of all uncertainties during his days in prison, illustrated by Cans, one of Turkey's young talents.

Als Fred het hert bij Anton de boswachter naar binnen gluurt, ziet hij iets heel geks. Zit Anton daar nou op zijn knieën bij de kachel te zingen, met een schoen waar een wortel in zit? Anton legt uit dat hij die schoen heeft gezet zodat Sinterklaas er iets in kan doen. Wat een onzin. Daar gelooft Fred helemaal niks van. De volgende dag blijkt het allemaal echt waar en wil Fred nog maar één ding: zijn eigen blauwe gympen terug. Zou het hem lukken? Tien jaar geleden maakten we voor het eerst kennis met Fred het (heel erg eigenwijze) hert. Hij kreeg handen en schoenen, maakte nieuwe vrienden, ging naar school, kon niet slapen, redde een bijna mislukte verjaardag en maakte nog veel meer mee. En nu is hij 10 jaar en dat vieren we! Met een speciale, nieuwe Sinterklaasuitgave en een vilten Fred voor in de kerstboom.

Sapphire staat oog in oog met een nieuwe vijand, de vuurheks Ruby. Al vlug blijkt dat ze veel met elkaar gemeen hebben. Er blijken vier bewakers te zijn van de seizoenen. Aan Sapphire, Sander en Ruby om ze te vinden. Ondertussen heeft Mordio een nieuw plan om de vier bewakers uit te schakelen, en het lijkt erop dat het hem nog lukt ook.

Het is zomervakantie, en Team Lou trekt er lekker op uit met hun kamper. Twee weken lang genieten van de rust en de prachtige bossen van Venkelkervel. Tenminste… dat dachten ze. Wanneer een gouden koets met vier zwarte paarden voorbijraast, en een juwelendoosje verliest wil Lou meteen het doosje terugbrengen naar de rechtmatige eigenaar. Wanneer de eigenaar een steenrijke graaf blijkt te zijn, komt Team Lou als geroepen, want hij zit met een heel vreemd probleem. Niet onbelangrijk is dat er bij volle maan zombies ronddwalen in Venkelkervel.

Venetië, 1964. Kathleen, nu journaliste bij de RTB, doet verslag van het Internationaal Congres van Architecten en Technici van Historische Monumenten. Ze zou een zekere Serge Durand ontmoeten, een felle tegenstander van de afbraak van het Volkshuis, en meesterwerk van de briljante architect Victor Horta. De gunstige locatie wekt de belangstelling van projectont-wikkelaars die op dat moment de Belgische hoofdstad slopen. Durand had Kathleen een aantal opzienbarende onthullingen beloofd, maar zijn plotselinge en verdachte dood legt hem voorgoed het zwijgen op. Terug in Brussel wordt Kathleen gecontacteerd door zijn weduwe, die haar vertelt dat haar man het testament van Victor Horta in handen had gekregen. Het schalkse genie had echter een rebus toegevoegd, gebaseerd op enkele van zijn meest bewonderenswaardige creaties. Met de hulp van Antoinette Legein, een universiteitsprofessor gespecialiseerd in art nouveau, begint Kathleen aan een spannende speurtocht door Brussel. Zullen ze in staat zijn om het Volkshuis te redden en het architectonische bloedbad in Brussel te stoppen?

Spa, 1906. Het zeer chique Belgische kuuroord bruist van leven. Een mysterieuze meesterafperser dreigt gênante geheimen van de lokale high society bloot te leggen. Verschillende notabelen hebben dreigbrieven ontvangen, ondertekend door een zekere Peter de Grote. Zelfs de Belgische koninklijke familie zou erbij betrokken kunnen zijn! Geconfronteerd met hun schande hebben verschillende notabelen al zelfmoord gepleegd. De reputatie van het kuuroord staat op het spel. Om de rijke kuuroordbezoekers niet af te schrikken, wordt de zaak geminimaliseerd door de lokale politie, die vooral geen paniek wil uitlokken. De beroemde hoofdinspecteur Hendrikus Ansor trekt zich daar niets van aan. De Oostendse speurneus, die discreet is gestuurd door prinses Clementine, is vastbesloten om de raaf van Spa te ontmaskeren en zo de Kroon te beschermen. Hij gebruikt daarbij zijn eigen methodes: reflectie, deductie, het luisteren naar geruchten en vermijden van poespas.

‘Hier,’ zei mijn stripboer tegen me, ‘dit is echt iets voor jou: een strip van De Ridder!’ ‘De Ridder?’, antwoordde ik, ’ik HAAT ridderstrips! Die zijn toch allemaal hetzelfde? Die vertaalde, realistische Franse rotzooi is niet aan mij besteed.’ ‘Toch wel! Dit is helemaal anders! Het is van een Vlaming!!! En het is een humorstrip!’ ‘Laat dan maar eens zien’, antwoordde ik. ‘Hmmm… Het is een beetje mottig getekend en daar hou ik wel van.’ ‘En jouw strips dan? Alsof die zoveel beter getekend zijn!’ ‘Oké… Even lezen’, zei ik, en toen gebeurde er iets wonderbaarlijks! Naargelang ik verder las, begon ik alsmaar onbedaarlijker te lachen. De tranen rolden over mijn wangen en ik moest naar adem snakken tussen het bulderlachen door. Mijn mond scheurde open! In paniek reed ik naar huis. Mijn oogdruppeltjes! De vaseline voor mijn gescheurde lippen en het beademingstoestel! Net op tijd! U begrijpt: De Ridder is echt een afrader van het ergste soort! Oncontroleerbaar lachen kan levensgevaarlijk zijn! Leg deze strip snel weer weg, voor je ook getroffen wordt! Of stop hem tussen de vertaalde Franse ridderstrips, daar zit hij nog het veiligst! -Willy Linthout

Als echte ridder kan ik u met zekerheid melden dat deze verhalen waarheidsgetrouw zijn.Nergens wordt erin overdreven, behalve in lichaamslengte. Ik ben er zeker van dat Frodo De Decker in een vorig leven mijn metgezel was in doldwaze avonturen op het slagveld. De Ridder is gelezen en goedgekeurd – goed gelachen! – door De Ridder. - Sven De Ridder

Een stripfiguur die een hoofdrol krijgt in een naar hem genoemde strip maar wiens gezicht , laat staan zijn uitdrukkingen, we nooit te zien krijgen maar die ons toch duchtig op de lachspieren werkt, dat is De Ridder. Hij ziet er niet echt ridderlijk uit met zijn slungelachtig postuur en kachelbuis-achtige helm en net dat doet dit vreemd heerschap perfect passen in deze absurde humor strip die overgoten is met een middeleeuws sausje. Soms doet de sfeer me wat denken aan Robin Hoed van Turk en Degroot , een strip waar ik als beginnend striplezer verzot op was. De Ridder, of hoe humor toch in een conservenblik kan zitten. Charel Cambré

Mondriaan, een betere wereld is een portret van de wereldberoemde kunstenaar Piet Mondriaan (1872-1944), afgebakend tot de laatste elf jaar van zijn leven die hem leidde van Parijs naar Londen en zijn beoogde einddoel New York, vluchtend voor het opkomend nazisme in Europa. Iedereen kent Piet Mondriaan, de schilder die de wereld in rood, wit, blauwe en gele vlakken verdeelde tussen strakke zwarte lijnen. Maar wie weet dat hij een groot muziek­liefhebber was, die danste dat het een lust was en het als zijn plicht zag als kunstenaar om te streven naar evenwicht en harmonie in de kunsten, als blauwdruk voor een betere wereld? Tot op zijn sterfdag zocht Mondriaan naar een manier om licht te brengen in de toenemende duisternis in de wereld en daar zou hij tot op de dag van vandaag voor geprezen moeten worden. Met een uitgebreid essay ‘Aux hommes futurs – Mondriaans visie op kunst en een betere wereld’ van Wietse Coppes, curator van het RKD, het Nederlands Instituut voor Kunstgeschiedenis, Den Haag. Tegelijkertijd met het verschijnen van dit boek is er in Het Mondriaanhuis (het geboortehuis van de kunstenaar in Amersfoort) een gelijknamige tentoonstelling die meer inzicht geeft in Mondriaans visie op kunst en een betere wereld aan de hand van de graphic novel van De Graaf. https://www.mondriaanhuis.nl/nl/zien-en-doen/tentoonstellingen/mondriaan-een-betere-wereld

Gunmen of the West schetst in twaalf verhalen de authentieke en weinig bekende lotgevallen van outlaws in het Amerikaanse Westen van 1780 tot 1920. Avonturiers, seriemoordenaars, saloonmeisjes, weggelopen slaven en “vijandige” indianen vormen dit genadeloze mozaïek, vaak ver verwijderd van de Hollywoodmythe.

Na de tragische dood van Ciro Villanova erft Frank Tonetti, een journalist gespecialiseerd in strafzaken, de dossiers die Villanova tijdens zijn hectische leven heeft samengesteld. Dankzij deze talrijke en dikke dossiers kan Tonetti schrijven over verschillende aspecten, zowel juridisch als crimineel, die deel uitmaken van de huidige wereld van de georganiseerde misdaad. In die wereld is door het openstellen van de grenzen de in de voormalige Sovjet-Unie tot stand gekomen “organizatsiya” de Verenigde Staten binnengedrongen. Deze Russische maffia heeft heel vaak en al lang de verschillende onderdelen van de voorouderlijke families van de oude, maar nog steeds actieve Cosa Nostra geëvenaard, zo niet overtroffen.

199 copies limited edition, 74 exclusive pages printed on a delicious Munken 150 grams paper, Hot silver stamping on spine and Back Cover Discover for the first time a copious selection of works by the formidable artist Julia Soboleva. For many years now, she has been gracing the art world with a complete body of work, where darkness meets light. With her extraordinary beauty and depth, Julia Soboleva is a prodigious artist whose dazzling appearance on the new art scene should be fully appreciated. Julia Soboleva is a Latvia born, UK based mix-media artist. Her process involves painting and collage on found photographic imagery. Meditating on the themes of madness and reality, Soboleva is constructing mysterious narratives with ominous overtones and absurd humour. Being born and raised in a post era and not being able to find her own place against the complicated past of her nation, Soboleva explores the notions of family, taboo and transgenerational trauma in her work. She obtained a Master's Degree in Illustration at Manchester School of Art in 2018, and is now working as an educator and freelance designer.

Deel 1 van een grimmig tweeluik met verrassende twist. In december verschijnt het slot. New York, 1932. Sasja Stasevitsj Bujak wordt uit Oekraïne verdreven door de Grote Hongersnood die door Stalin is georkestreerd en komt aan in de Verenigde Staten. Hij hoopt een dak boven zijn hoofd te vinden en wat geld te verdienen, maar hij merkt al snel dat Amerika niet het El Dorado is dat hem is voorgespiegeld. Het land worstelt om te herstellen van de crisis van 1929 en er is een tekort aan werk. Twee voorzienige ontmoetingen zullen zijn leven snel op zijn kop zetten… “Waarom ben ik naar Amerika gekomen? Ik denk dat het enige geldige antwoord was dat ik gewoon niet dood wilde gaan. Geen dromen van elders, geen drang naar avontuur, geen zucht naar fortuin. Geen ander verlangen dan te overleven. En dat is maar goed ook. Hoe minder hoop je hebt, hoe minder teleurstellingen, nietwaar?”

Sommige herinneringen rakel je beter niet op. Je loopt het risico je nog meer pijn te doen. Zoals elke zomer brengt Catherine haar vakantie door in het familiehuis op Corsica. Op een avond wordt ze verrast door een van die stormen waar alleen het eiland van de schoonheid het geheim van kent. Ze kan schuilen in de wagen van Antoine. Na een kort praatje ontdekt ze dat deze charmante vreemdeling niemand minder is dan haar halfbroer! In de grote traditie van de Corsicaanse omerta werd het bestaan van deze broer al meer dan twintig jaar voor haar geheimgehouden. Antoine wist het en Catherine probeert het te begrijpen. Terwijl ze hun verloren tijd inhalen, komen ze geleidelijk aan andere familiegeheimen op het spoor. Maar sommige kunnen beter verdoken blijven… De in Corsica geboren Dodo gebruikt zijn jeugdherinneringen en lokale archetypes, zoals omerta, vendetta, clanvorming en nationalisme, om een typisch Corsicaanse familietragedie te vertellen. Het is een bitterzoet verhaal over gebroken lotsbestemmingen en het herstellen van banden, versterkt door de subtiele tekeningen van Glen Chapron.

Een dilemma zonder weerga, een arts tussen twee vuren in de Tweede Wereldoorlog. 1940 Martin is arts in Straatsburg. Zijn vrouw, Elisabeth, is Joods. Toen de Duitsers binnenvielen, stuurde hij haar met hun dochter naar Parijs. Maar omdat antisemitische vervolging het leven in de bezette hoofdstad moeilijk maakt, wordt Martin gedwongen dienst te nemen aan het Oostfront. Het lot van zijn familie is in rep en roer en brengt Martin tot in Berlijn, via de Berghof, op de ruïnes van een verdwijnend totalitarisme. Tussen zijn ethiek en de realiteit van de oorlog blijkt de grens tussen menselijk blijven te midden van onmenselijkheid een dunne lijn te zijn.

Wim Kut is terug! In deze nieuwe heerlijke bundel absurdistische tekeningen van Gummbah is ons favoriete personage weer te zien naast andere vertrouwde gezichten als dat van clown Johan en Beer Wijnand. Gummbah publiceerde in Humo, Nieuwe Revu en het Noorse tijdschrift Lunch en tekent voor de Volkskrant. Eerder verschenen in de reeks gebonden uitgaven bij De Harmonie onder andere De avonturen van Wim Kut, De definitieve feministische golf en Het eeuwig jeukende zelf. Zijn Net niet verschenen boeken, over de weeskinderen van het boekenvak, is onlangs aangevuld met de Net niet verschenen boeken Appendix