Jaap was een harde werker. Als hij thuis was, verborg hij zich liefst achter zijn krant. Vanachter de pagina’s becommentarieerde hij de wereld. En zijn gezin. Maar verder zweeg hij vooral en eigenlijk wist niemand precies waarom... Totdat zijn kleindochter de krant wegduwt en vraagt of ze hem mag interviewen. Over de oorlog. En als Jaap eindelijk begint te vertellen, houdt hij niet meer op. Jaap vertelt over de Tweede Wereldoorlog, Kamp Amersfoort, over de Arbeidseinsatz aan het Russische front, over de barre tocht terug naar huis en over alle ontberingen waar niemand ooit meer om vroeg. Of toch? Want Het zwijgen van Jaap gaat ook over vragen stellen, delen en verwerken. Monique van Dongen liet zich inspireren door het leven van haar inmiddels overleden schoonvader. Zijn zwijgen fascineerde haar. Met het werkstuk van haar nicht als start punt deed ze onderzoek in oude kranten en brieven, en ging ze op zoek naar ervaringen van lotgenoten. Zo onthulde ze het mogelijke verhaal van haar schoonvader.

Volgens de islamitische wet is de vader eigenaar van het bloed van zijn kinderen. Dat betekent dat hij zijn kroost nagenoeg ongestraft mag vermoorden. In de Iraanse samenleving heeft de man dus alle macht, ook over vrouwen. In dit album vertelt Mansoureh Kamari het verhaal van haar leven als kind en als tiener onder dat mannelijke juk. Ze beschrijft ontstellende feiten: de vele verboden (om te lachen, te zingen, te dansen), het risico om als 9-jarige te worden uitgehuwelijkt en op je vijftiende te worden geëxecuteerd, nadat je eerst nog wordt verkracht. Ze vertelt over aanrandingen, op straat, in de taxi, bij de dokter… en de voortdurende angst, de onmacht, de onmogelijkheid om je leven zelf in handen te nemen. Maar Mansoureh vlucht uit Iran en ontkomt zo aan de voortdurende onderdrukking. Dit album is ook het verhaal van een metamorfose, van een vrouw die haar vrijheid hervindt.