Het Evert Kwok vakantieboek 6 staat weer bomvol woordgrappen, cartoons, puzzels, kleurplaten, bananen en andere ongein. Ook in deze editie vind je weer een heleboel niet eerder in boekvorm verschenen cartoons en een vrachtlading nieuwe puzzels, strips, oneliners en ongein! In het EVERT KWOK VAKANTIEBOEK gaat Evert helemaal los. Met zijn bekende gortdroge cartoons, maar ook met stripjes, puzzels, vakantiegrappen en andere ongein. Heerlijk vermaak voor aan het zwembad, in de achtertuin of op Bedrijventerrein Groot Vettenoord in Vlaardingen! Ditmaal volledig vrij van toegevoegde suikers. Het vakantieboek werkt bovendien direct en hoeft niet te worden aangesloten op netstroom. Lees ook de andere Evert Kwok Vakantieboeken!

Ninon lives with her parents in a suburban house near Paris. With her BFF, Eva, they are in those awkward teenage years when you sneak out at night to party and risk your reputation on a game of truth or dare. Her big sister, Judith, has already left the nest. In the daytime, she barely puts up with her job in an organic grocery store. In the evening, she tries to escape from her depressed neighbor and from her own anxiety getting high with her cheap rapper boyfriend, Charlie. Meanwhile, Cora, mother of the two sisters, tries to rekindle the flame with Arthur, the father, who clings desperately to memories of his wild youth. In this hyperlink story, the author of Dirty Panties depicts a gallery of characters, seeking love and acknowledgement, at a U-turn in their lives. Always on the edge, whether possessed by a tapeworm or haunted by a boobpic, betrayed by questionable oysters or by an avenging barbecue, their mixed-up adventures unfold at a frantic pace. With her distinct black-and-white artwork and her trash humor, Maybelline Skvortzoff has accomplished a real page-turner that drives us from hilarity to awkwardness, from compassion to astonishment. Switching from grotesque acts to tragic twists, she looks at her characters with an eye that is both crude and tender while they keep struggling with their addictions and shameful desires.

Start van een nieuwe saga in 6 delen Met De Engel van Corsica lanceert Futuropolis een gloednieuwe avonturenreeks die leest als een historische thriller: filmisch, spannend en doordrenkt van morele grijstinten. Deel 1, Exodus, vormt het begin van een geplande cyclus van zes albums en introduceert een protagonist die even charismatisch als gevaarlijk is. Een man op de vlucht, een wereld in brand In Exodus volgen we Ange, een Corsicaanse jongen die door geweld en wraak wordt meegesleurd in een spiraal van vlucht en overleven. Wat begint als een persoonlijke afrekening, groeit uit tot een noodlottige reis waarin identiteit, loyaliteit en macht constant verschuiven. De reeks situeert zich tegen een breed historisch decor waarin koloniale spanningen, smokkel en politieke intriges een voedingsbodem vormen voor een grootse feuilletonvertelling. Sterk beeldverhaal, strakke vertelstijl Luca Ferrara tekent met een heldere, realistische stijl die actie en sfeer perfect in balans houdt: expressieve personages, overtuigende decors en een vlot ritme dat de lezer moeiteloos meeneemt. Scenarist Loulou Dédola kiest voor een klassiek opgebouwde, effectieve plotmotor: een hoofdpersoon met een verleden dat hem achtervolgt, en een toekomst die hij zelf, met alle gevolgen van dien, mee vormgeeft. De Engel van Corsica belooft een reeks te worden voor lezers die houden van historische avonturen met een scherpe rand: spannend entertainment, maar met gewicht.

Start van een nieuwe saga in 6 delen Met De Engel van Corsica lanceert Futuropolis een gloednieuwe avonturenreeks die leest als een historische thriller: filmisch, spannend en doordrenkt van morele grijstinten. Deel 1, Exodus, vormt het begin van een geplande cyclus van zes albums en introduceert een protagonist die even charismatisch als gevaarlijk is. Een man op de vlucht, een wereld in brand In Exodus volgen we Ange, een Corsicaanse jongen die door geweld en wraak wordt meegesleurd in een spiraal van vlucht en overleven. Wat begint als een persoonlijke afrekening, groeit uit tot een noodlottige reis waarin identiteit, loyaliteit en macht constant verschuiven. De reeks situeert zich tegen een breed historisch decor waarin koloniale spanningen, smokkel en politieke intriges een voedingsbodem vormen voor een grootse feuilletonvertelling. Sterk beeldverhaal, strakke vertelstijl Luca Ferrara tekent met een heldere, realistische stijl die actie en sfeer perfect in balans houdt: expressieve personages, overtuigende decors en een vlot ritme dat de lezer moeiteloos meeneemt. Scenarist Loulou Dédola kiest voor een klassiek opgebouwde, effectieve plotmotor: een hoofdpersoon met een verleden dat hem achtervolgt, en een toekomst die hij zelf, met alle gevolgen van dien, mee vormgeeft. De Engel van Corsica belooft een reeks te worden voor lezers die houden van historische avonturen met een scherpe rand: spannend entertainment, maar met gewicht.

Wat als een nucleaire ramp niet ergens ver weg gebeurt, maar bij ons, en wij zélf plots de vluchtelingen worden? Dat is de ijzingwekkend actuele premisse van De Ballingen van Mosseheim, een nieuwe reeks van Olivier Truc en Sylvain Runberg, met tekeningen van Julien Carette. Een ramp die alles omvergooit In dit eerste deel, Nucleaire vluchtelingen, leidt een aanslag op een kerncentrale in de Elzas tot een grootschalige catastrofe. De situatie ontspoort razendsnel: evacuaties, paniek, ontwrichte infrastructuur en vooral: mensen die van de ene dag op de andere alles verliezen. Truc en Runberg kiezen niet voor sensationele spektakelbeelden, maar voor een indringende, menselijke invalshoek: het verhaal volgt gezinnen die moeten zien te overleven in een wereld waarin “normaal” niet meer bestaat. Van burgers tot nummers De vluchtelingenstroom wordt opgevangen in een immens kamp in Zweden. Op papier is het een humanitaire oplossing, in de praktijk groeit het kamp uit tot een plek waar controle, schaarste en wantrouwen bepalen hoe mensen met elkaar (en met zichzelf) omgaan. De strip toont scherp hoe snel een identiteit verschuift: van burger naar nummer, van buur naar risicoprofiel, van individu naar dossier. Politiek én emotioneel raak Deze strip is tegelijk thriller en sociaal-politieke fabel. Achter de prikkeldraad en de procedures broeien kleine en grote conflicten: spanningen tussen vluchtelingen onderling, botsende belangen van overheden en instanties, en de stille vraag die alsmaar luider wordt: hoeveel menselijkheid blijft er over wanneer veiligheid de enige maatstaf wordt? De tekenaar verduidelijkt... Julien Carette tekent met een heldere vertelstijl en sterke gezichtsuitdrukkingen, waardoor de emoties nooit abstract worden. Zijn decors (controleposten, barakken, wachtrijen) zijn meer dan achtergrond: ze drukken letterlijk op de personages. Het resultaat is een album dat strak leest, maar lang blijft nazinderen. De Ballingen van Mosseheim 1 – Nucleaire vluchtelingen is geen comfortabele lectuur, wél een noodzakelijke. Een verhaal dat het perspectief omdraait en precies daarom zo hard binnenkomt. In het eerste deel is het vooral een setting van alle protagonisten en de ontknoping volgt in deel 2.

Die dagen die verdwijnen (oorspr. Ces jours qui disparaissent) vertrekt van een simpel, geniaal idee: wat als je plots ontdekt dat je nog maar één dag op twee leeft? Hoofdpersoon Lubin probeert als twintiger zijn weg te vinden, met dromen die groter zijn dan zijn dagelijkse realiteit. Tot er iets gebeurt dat alles ontregelt: hij wordt wakker en merkt dat er soms een volledige dag voorbij is—zonder herinnering, zonder controle, alsof iemand stukken uit zijn leven knipt. Alleen zijn die dagen niet leeg. In de tijd dat Lubin “weg” is, neemt een andere versie van hemzelf het over: een alter ego met een ander karakter, andere ambities en een opvallend grotere drang naar macht. Lubin probeert met video’s en afspraken vat te krijgen op wat er gebeurt, maar het evenwicht verschuift. Relaties veranderen, keuzes worden gemaakt zonder hem, en het meest angstaanjagende besef groeit: hij dreigt langzaam een bijrol te worden in zijn eigen bestaan. Timothé Le Boucher gebruikt het fantastische gegeven niet als truc, maar als een scherp psychologisch mes. De spanning zit niet alleen in het mysterie van de verdwijningen, maar in de emotionele tol: hoe leef je verder wanneer je tijd, identiteit en toekomst gedeeld worden met iemand die jij niet helemaal bent? Het resultaat is een pageturner die tegelijk wringt en ontroert—een thriller in slow motion, maar vooral een verhaal over jezelf verliezen. Wie Le Boucher al kende via De Patiënt (ook uitgegeven bij Lauwert) herkent meteen zijn handelsmerk: strak ritme, personages die onder je huid kruipen en een plot dat je vooruitjaagt terwijl het ondertussen iets wezenlijks blootlegt.

Sommige verhalen ontvouwen zich niet als een onmiddellijke wervelwind van actie, maar als een langzaam rijpende, haast meditatieve reis die pas gaandeweg haar volle kracht prijsgeeft. De Avonturier, van Andrea Settimo en Alessandro Tota, is zo’n graphic novel. Het boek vertrekt vanuit een bijzonder literair uitgangspunt: een onvoltooide roman van Arthur Schnitzler (1862–1931). Settimo en Tota bewerkten het verhaal én werkten het af op basis van de notities die de schrijver naliet. Dat is een gedurfde, maar ook boeiende keuze: een onafgewerkt werk een waardige afloop geven, zonder de geest ervan te verliezen. Het centrale idee klinkt meteen als een motto: “De dood is wat het leven in een lotsbestemming verandert.” En precies dat overkomt Anselmo Ringardi. In Italië, 1520 worden zijn ouders door de pest weggevaagd. Om aan de epidemie te ontsnappen, slaat de jonge edelman op de vlucht en trekt de wereld in. Wat begint als een ontsnapping, groeit uit tot een tocht vol ontmoetingen, verleidingen en gevaar, maar ook tot een verhaal dat de tijd neemt om na te denken over vrijheid, toeval en noodlot. Onderweg kruist Anselmo het pad van struikrovers en randfiguren, tot hij Geron ontmoet, een man met een even vreemd als verontrustend talent: hij kan het tijdstip voorspellen waarop iemand zal sterven. Anselmo wordt verliefd op Gerons dochter Lucrezia en vraagt haar hand. Maar Geron weigert met een meedogenloze reden: Anselmo zou nog precies één jaar te leven hebben. Woedend vertrekt de jongeman opnieuw, vastbesloten te bewijzen dat hij zélf zijn leven in handen heeft, zelfs als hij daarvoor elke dag opnieuw zijn bestaan op het spel moet zetten. Zo verandert De Avonturier in een tragische reflectie over een vraag die iedereen raakt: ligt ons lot vast, of kunnen we het onderweg bijsturen? De kracht van het verhaal zit in de manier waarop één uitspraak een kettingreactie veroorzaakt. Woorden blijken niet zomaar woorden: ze kunnen sturen, vergiftigen, provoceren – en een leven onherroepelijk een richting uit duwen. Ook visueel overtuigt het boek: het tekenwerk is zorgvuldig en expressief, met veel aandacht voor lichaamstaal, sfeer en detail. Het zestiende-eeuwse Italië wordt niet geromantiseerd, maar voelt tastbaar en ruw aan — een wereld waar schoonheid en wreedheid naast elkaar bestaan. De Avonturier is uiteindelijk veel meer dan een historisch avontuur: het is een meeslepende, soms harde vertelling over liefde, verlies, en de dunne grens tussen keuze en noodlot. Een graphic novel die langzaam opbouwt, maar des te sterker binnenkomt — met een finale die blijft nazinderen.

De Koning der Wilden 1: Hadarfell is fantasy met een klassieke motor:drie jonge helden op een queeste door een vijandig woud, maar met genoeg frisse keuzes om de gebruikelijke clichés te ontwijken. Het verhaal (gebaseerd op een roman) neemt de tijd om zijn wereld en personages neer te zetten en precies daardoor werkt de spanning des te beter. Je vertrekt mee op avontuur met nieuwsgierigheid, niet omdat de plot je “verplicht”, maar omdat je wil weten hoe dit afloopt. Centraal staan drie adolescenten (Ivar, Kaya en Oswald) die na een mislukte strooptocht zwaar worden gestraft. Men laat hen een parasitaire worm opeten. Die zal hen langzaam van binnenuit “opeten” en uiteindelijk veranderen in berserkers (mens-dierhybriden), gevaarlijk en razend. Hun “gevangenis” is een enorme, koude, vochtige wildernis. Ze hebben slechts enkele dagen voor de transformatie begint: een strak tikkende klok die elke scène onder spanning zet. Wat dit eerste deel sterk maakt, is het ritme en de toon. Chauvel kiest niet voor bombast en bloedfonteinen om de lezer wakker te schudden, maar voor een meer psychologische aanpak. Hoe reageren drie vrienden wanneer hun menselijkheid letterlijk begint weg te glippen? De dreiging komt in kleine, slimme signalen: de eerste effecten van de parasiet, het groeiende wantrouwen, de noodzaak om samen te blijven, waardoor de suspense gestaag opbouwt. Visueel sluit Sylvain Guinebaud daar mooi bij aan: helder, leesbaar en expressief, met personages die “geleefd” aanvoelen. De enscenering van actie en natuur is sober maar trefzeker en de sfeer is consequent donker en kil. Het resultaat is een fantasieverhaal dat tegelijk toegankelijk en grimmig is en dat vooral zin geeft in het vervolg: dit is duidelijk het eerste luik van een tweeluik, met net genoeg onthullingen om te prikkelen en net genoeg open vragen om je te laten doorlezen.

De Koning der Wilden 1: Hadarfell is fantasy met een klassieke motor: drie jonge helden op een queeste door een vijandig woud, maar met genoeg frisse keuzes om de gebruikelijke clichés te ontwijken. Het verhaal (gebaseerd op een roman) neemt de tijd om zijn wereld en personages neer te zetten en precies daardoor werkt de spanning des te beter. Je vertrekt mee op avontuur met nieuwsgierigheid, niet omdat de plot je “verplicht”, maar omdat je wil weten hoe dit afloopt. Centraal staan drie adolescenten (Ivar, Kaya en Oswald) die na een mislukte strooptocht zwaar worden gestraft. Men laat hen een parasitaire worm opeten. Die zal hen langzaam van binnenuit “opeten” en uiteindelijk veranderen in berserkers (mens-dierhybriden), gevaarlijk en razend. Hun “gevangenis” is een enorme, koude, vochtige wildernis. Ze hebben slechts enkele dagen voor de transformatie begint: een strak tikkende klok die elke scène onder spanning zet. Wat dit eerste deel sterk maakt, is het ritme en de toon. Chauvel kiest niet voor bombast en bloedfonteinen om de lezer wakker te schudden, maar voor een meer psychologische aanpak. Hoe reageren drie vrienden wanneer hun menselijkheid letterlijk begint weg te glippen? De dreiging komt in kleine, slimme signalen: de eerste effecten van de parasiet, het groeiende wantrouwen, de noodzaak om samen te blijven, waardoor de suspense gestaag opbouwt. Visueel sluit Sylvain Guinebaud daar mooi bij aan: helder, leesbaar en expressief, met personages die “geleefd” aanvoelen. De enscenering van actie en natuur is sober maar trefzeker en de sfeer is consequent donker en kil. Het resultaat is een fantasieverhaal dat tegelijk toegankelijk en grimmig is en dat vooral zin geeft in het vervolg: dit is duidelijk het eerste luik van een tweeluik, met net genoeg onthullingen om te prikkelen en net genoeg open vragen om je te laten doorlezen.

Er zijn strips die je leest om het avontuur en strips die je achteraf doen beseffen dat je óók naar jezelf zat te kijken. Giuseppe Bergman hoort bij die tweede categorie. Milo Manara lanceerde zijn alter ego eind jaren 70 in het Frans op het kruispunt van reisverhaal, satire en metastrip. Het resultaat is een cultreeks die niet alleen de wereld rondtrekt (van Venetië over Afrika en het Oosten tot mythische droomgebieden), maar ook de mechanismen van verlangen, escapisme en spektakel blootlegt. Met de aangekondigde heruitgave bij Lauwert in vier delen (Venetiaanse, Oosterse, Afrikaanse en mythologische avonturen) krijgt dit sleutelwerk opnieuw de ruimte die het verdient: als één lange reis waarin avontuur en reflectie elkaar voortdurend ondergraven. Een held die liever leeft dan toekijkt Giuseppe Bergman is een emblematische antiheld, gecreëerd door Milo Manara eind jaren 70. Door zijn absurde en existentiële omzwervingen belichaamt hij een kritiek op het klassieke avonturenverhaal, maar ook een meta-reflectie over de rol van auteur en lezer. Giuseppe Bergman is geen klassieke held. Eerder een rusteloze dromer die “échte” avonturen wil meemaken, weg uit de benauwende routine. Net wanneer hij denkt dat het leven hem niets nieuws meer te bieden heeft, duikt de mysterieuze H.P. op, met het gezicht van Manara’s mentor Hugo Pratt (H.P. is geen toeval). Bergman wordt een verhaal ingezogen dat tegelijk opwindend én verdacht geënsceneerd aanvoelt. Dat is de eerste grote vondst van Manara: Giuseppe Bergman is avontuur, maar het is ook een commentaar op avontuur. Binnen het verhaal circuleren camera’s, “publiek” en een soort regie, alsof Bergman deelneemt aan een realityshow avant la lettre. De lezer wordt zo medeplichtig: we genieten van de ontsnapping, maar voelen tegelijk de blik van het systeem dat die ontsnapping organiseert. Manara, maar niet “alleen” Manara Milo Manara (geboren in 1945 in Luson, Italië) is een invloedrijke striptekenaar die wereldwijd bekendstaat om zijn verfijnde erotische tekenstijl, zijn cinematografische benadering van beeldverhaal, en zijn samenwerkingen met iconische auteurs zoals Federico Fellini en Hugo Pratt. Na een artistieke opleiding in Venetië begon hij zijn carrière in de jaren 1960-70 met het tekenen van western- en avonturenstrips. Zijn grote doorbraak kwam in 1978 met de publicatie van HP en Giuseppe Bergman, een reeks die niet alleen zijn artistieke signatuur bevestigde, maar ook zijn internationale reputatie als meester van het sensuele, dromerige beeldverhaal vestigde. Wie Manara uitsluitend associeert met zinnelijke tekeningen, ontdekt in Giuseppe Bergman iets rijkers: een auteur die het medium strip wil laten bewegen. Manara zegt zelf dat erotiek wel aanwezig is, maar niet dominant. Belangrijker is de drang om te vertellen en te experimenteren. Die combinatie verklaart waarom Bergman vandaag nog werkt: het is tegelijk een tijdsdocument (jaren 70-90) en een verrassend moderne spiegel van onze beeldcultuur. En precies daarom is een heruitgave in een doordachte structuur, per reisfase, meer dan nostalgie: het is een herlezing. De vier reisfases: vier manieren van verdwalen 1) De Venetiaanse periode: maskers, miseenscène en het begin van de reis Venetië is in Bergman nooit zomaar decor. Het is een idee: een labyrint van schoonheid en illusie, waar je identiteit even vloeibaar wordt als water. In de Venetiaanse fase wordt de toon gezet: Bergman zoekt avontuur, maar botst meteen op rollen, spel en regie, alsof de stad zelf een theatermachine is. (Niet toevallig duikt in de reeks ook een expliciete knipoog naar Pirandelloachtige metaspelen op via titels en verwijzingen.) 2) De Oosterse periode: India, droomlogica en verleiding In recente samenvattingen van integrale edities wordt Bergmans traject expliciet genoemd: na Venetië volgt onder meer India — de “Oosterse” beweging waarin de reeks nog sterker naar droom, symboliek en zintuiglijkheid neigt. Hier voelt Bergman vaak als een reiziger in twee werelden: de tastbare realiteit en de verbeelding die erdoorheen breekt. Avontuur wordt meditatie, verleiding wordt vraag: wat zoeken we eigenlijk in exotiek: de ander of een versie van onszelf? 3) De Afrikaanse periode: confrontatie en ontregeling Ook Afrika wordt in integrale omschrijvingen benoemd als een sleutelfase in Bergmans reis. In deze periode schuurt de reeks het hardst: de romantiek van “het avontuur” botst op rauwere realiteit en Bergmans naïviteit wordt getest. Manara speelt hier nadrukkelijk met het avonturengenre zelf, met wat het verzwijgt, met de clichés die het produceert en met de blik waarmee een Westerse avonturier de wereld denkt te kunnen consumeren. 4) De mythologische periode: imaginaire gebieden en de sprong naar de mythe Na Venetië, Afrika en India reist Bergman ook in imaginaire gebieden en precies daar wordt Giuseppe Bergman het meest vrij: droom, allegorie en mythe nemen het stuur over. De reeks Giuseppe Bergman is meer dan een avontuur; het is een diepgaande reflectie op het medium strip zelf. De serie verkent verschillende thema’s die de grenzen van het genre verleggen. Zo speelt metafictie een grote rol: het verhaal stelt voortdurend vragen over de aard van fictie en het bestaan van de stripheld. De hoofdpersoon, Giuseppe, is een naïeve antiheld op een initiatiereis, op zoek naar avontuur, maar telkens opnieuw geconfronteerd met de harde realiteit. Daarnaast is er sprake van een dubbele laag van hulde en kritiek: Manara brengt een eerbetoon aan zijn mentor Hugo Pratt (verpersoonlijkt in het personage HP), maar ontleedt tegelijk de illusies van het klassieke avonturenverhaal. Erotiek en droom zijn overal aanwezig in de serie, niet als doel op zich, maar als symbolische vertolking van verlangen en verbeelding. Tot slot bevat het verhaal een sterke dosis zelfspot, waarbij Manara via zijn personages de rol en verantwoordelijkheid van de auteur binnen de stripwereld bevraagt. Lauwert profileert zich al langer met verzorgde uitgaven en een fonds dat “nazindert”. Een reeks als Giuseppe Bergman past perfect in die logica: het is een klassieker die niet “af” is, omdat hij blijft meedenken met de lezer. Wie de reeks al kent, krijgt nu een ideale kapstok om opnieuw te lezen, per reislogica. Wie Bergman nog niet kent, stapt binnen via een strip die het avonturengenre geeft wat het zelden durft: zelfkritiek, poëzie en een glimlach die soms net iets te scherp is.

Colt Bingers is een heerlijk ontspoorde parodie op Amerikaanse politieseries: hard-boiled, stoerdoenerig en compleet absurd. Ooit verschenen in Fluide Glacial, nu opnieuw beschikbaar in een verzorgde editie. Een prachtig staaltje zwarte humor: strak getimed, vilein en onweerstaanbaar grappig. Het uitgangspunt is even klassiek als belachelijk: Colt Bingers was een “goeie flik” in New York, tot zijn geliefde wordt vermoord door een mysterieuze eenoog met één been. De zaak wordt geklasseerd, Colt gooit zijn badge weg en begint een eindeloze motorqueeste door de Verenigde Staten. Voortaan is hij “de hand van de gerechtigheid”, een hand die zonder nuance elke eenoog met één been die zijn pad kruist, genadeloos te lijf gaat. Wanneer de lijken zich opstapelen, stuurt de FBI de agenten Scarling en Wolf op pad: een duo dat niet uitblinkt in finesse, maar des te meer in komische timing. Het resultaat is een groteske achtervolging vol domme bravoure, foute archetypes en geniale misverstanden. De strip werkt met korte episodes, waardoor elke scène als een mini-aflevering aanvoelt: een gag, een twist, en daarna verder. Die vorm past perfect bij het concept én bij de knipogen naar tv-clichés: de lone wolf, de serial killer-hype, de FBI als moreel kompas (maar dan licht debiel), en America deep down bevolkt door zonderlinge types en ultranationalistische randfiguren. Het blijft snel, scherp en verrassend effectief. Visueel is het net zo raak: Lionel Chouin zet een expressieve galerie neer die perfect is voor zwarte humor, terwijl het scenario van Pascal Jousselin (later bekend van het virtuoze Imbattable of Onklopbaar) blijk geeft van een feilloos gevoel voor ritme en escalatie. Een compacte, erg leesbare heruitgave van een klein cultjuweel, ideaal voor lezers die graag lachen met een snufje cynisme.

Een maritiem mysterie vol vaart en weemoed Met De buitengewone oversteek van Julius Weltschmerz krijgt het Nederlandstalige publiek een onweerstaanbare mix van avontuur, detectiveverhaal en psychologische spanning. Scenarist Julien Voloj en tekenaar Chendi nemen ons mee naar het Hamburg van het interbellum, waar de zelfverklaarde speurder Julius droomt van roem en grootse dossiers, maar zich in werkelijkheid met kleine opdrachten overeind houdt. Een zaak die te mooi lijkt om waar te zijn Wanneer Julius de kans krijgt om aan boord van een imposante pakketboot te gaan werken, grijpt hij die met beide handen. De oversteek belooft niet alleen geld en status, maar vooral een verhaal dat eindelijk past bij zijn ambitie. Alleen: op het schip verdwijnt er meer dan alleen kostbaarheden. De reis verandert gaandeweg in een claustrofobische zoektocht naar de waarheid, tussen passagiers met geheimen, onverwachte verbanden en een hoofdpersonage dat steeds vaker twijfelt aan wat hij denkt te weten. Huis clos op zee, met een onderhuidse dreiging De pakketboot wordt een wereld op zichzelf: een drijvend decor waar sociale klassen botsen, waar de spanning oploopt en waar identiteit een rol kan blijken. Julius’ onderzoek krijgt daardoor een extra laag: niet alleen wie liegt, maar ook waarom en of Julius zelf wel de betrouwbare verteller is die hij graag wil zijn. Chendi’s tekenstijl: sfeervol en helder Chendi tekent met een expressieve, zeer leesbare lijn die de sfeer van de jaren ’30 overtuigend oproept. De decors, kostuums en gezichten dragen de suspense, terwijl de opbouw strak genoeg blijft om het verhaal vaart te geven. Het resultaat is een album dat tegelijk meeslepend en licht melancholisch is, een avonturenstrip met een scherpe rand.

Mary Bell, een moordzuchtige kindertijd: wanneer een fait divers literaire stof wordt In 1968 worden in Newcastle upon Tyne twee jonge jongens, Martin Brown en Brian Howe, kort na elkaar vermoord teruggevonden. Het onderzoek en het proces die volgen, schokken heel Engeland: de dader is Mary Bell, een meisje van amper 11 jaar. Ze wordt tot levenslang veroordeeld en groeit uit tot een verontrustend symbool, op het snijpunt van gruwel, mediagekte en een ondraaglijke vraag: hoe kan een kind doden? Jaren later, in 1995, besluit journaliste Gitta Sereny terug te keren naar deze zaak. In gesprekken met de intussen volwassen Mary probeert ze te begrijpen wat er achter de feiten schuilgaat: de intieme, sociale en psychische ontstaansgeschiedenis van het geweld. Die brandende materie durft Mary Bell, een moordzuchtige kindertijd recht in de ogen te kijken. Deze graphic novel, verschenen bij Glénat in de collectie Karma, is geschreven door Théa Rojzman en getekend door Vanessa Belardo (met kleuren van Stefano Ronconi). Het boek slaagt in een delicate balans: het combineert documentaire nauwkeurigheid met de verbeeldingskracht en de belichaamde intensiteit van fictie. Het resultaat is een compromisloos, strak en diep menselijk verhaal, en vooral: niet te herleiden tot een loutere reconstructie. Théa Rojzman, vertrouwd met sociale thema’s en de grijze zones van de werkelijkheid, situeert haar verhaal in de schaduwkant van een industriestad in het noorden van Engeland, in een klimaat van armoede, alledaags geweld en institutionele verwaarlozing. Maar de grootste kracht van het boek ligt in de weigering om makkelijke oordelen te vellen. De dader blijft een dader en toch verzwijgt het verhaal nooit dat de dader als kind ook gevormd werd door een vernietigende omgeving. Rojzman bewandelt een smalle richel: verklaren zonder te vergoelijken, kijken zonder vrij te pleiten. De vertelling ontvouwt zich via de gesprekken tussen Mary en haar biografe, afgewisseld met flashbacks, nachtmerries en gefragmenteerde herinneringen. Gaandeweg wordt dit niet enkel een terugblik op een zaak, maar een afdaling in wat zich vóór de misdaad vormt: vernederingen, geweld, stiltes, overlevingsmechanismen en de tegenstrijdigheden van een jeugd die al besmet is. Die aanpak geeft het verhaal een bijzondere densiteit. In plaats van de gruwel te onderlijnen, kiest het scenario voor de ongemakkelijke complexiteit: emotie ontstaat minder uit het moment zelf dan uit de nasleep, minder uit het spectaculaire dan uit het onontkoombare. Precies daardoor vermijdt het boek melodrama of sensatiezucht. De grens tussen werkelijkheid en interpretatie wordt poreus, niet als effectbejag, maar omdat de waarheid van een fait divers ook schuilt in wat ontbreekt, in wat zich laat raden, in wat nooit volledig verteld kan worden. Op dat narratieve skelet zet Vanessa Belardo een sobere maar krachtige tekenstijl neer. Met een sterk geïnkt lijnenspel, gezichten die door spanning worden geboetseerd en blikken die meer zeggen dan dialogen, staat expressie centraal. De vaak donkere sfeer ondersteunt de lectuur en versterkt het gevoel van een steeds strakker wordende greep. De strenge, beheerste paginacompositie speelt met stilte en breuken en doet denken aan de doeltreffendheid van bepaalde Italiaanse tradities, onder meer die van samenwerkingen met Bonelli Editore. Stefano Ronconi’s kleuren blijven bewust ingehouden: ze illustreren niet, maar sturen de atmosfeer, verankeren de tijd en verdichten de dreiging. Een uitgesproken visuele en narratieve prestatie: Mary Bell, een moordzuchtige kindertijd laat niemand onverschillig. Niet alleen door het onderwerp, maar vooral door de manier waarop het wordt behandeld: lucide, strak en doordacht, als een verkenning van de oorsprong van geweld. Een graphic novel die een ander licht werpt op de gebeurtenissen en bijblijft omdat hij makkelijke antwoorden weigert.

June’s wilde vlucht is een superspannend solo-avontuur in de populaire serie De laatste helden op aarde van Max Braillier. Een lang vermiste schurk is terug - met een angstaanjagend leger! Jack, June, Quint en Dirk hebben al veel monsters en zombies verslagen, maar een eindeloze horde skeletten is wel even iets anders. June wordt plotseling gescheiden van de groep en meegenomen naar een stad vol gloeiende klimoppers en vreemde wezens. Met haar survival-skills en nieuwe bondgenoten vecht ze om terug te keren - én ontdekt ze geheimen over de mysterieuze ‘Toren’ die het lot van de wereld kunnen bepalen… In dit nieuwe boek in de reeks De laatste helden op aarde (ook een Netflix-serie), heeft de stoere June de hoofdrol.

Sonic the Hedgehog tegen het robotleger is een spannend avontuur rondom de wereldberoemde Sonic. Sonic the Hedgehog tegen het robotleger is het eerste deel in de avontuurlijke nieuwe serie Sonic-boeken. Jarenlang streed Sonic the Hedgehog tegen het sluwe genie Dr. Eggman. Elke keer als Sonic won, kwam Dr. Eggman toch weer terug, tot nu… Dr. Eggman is verdwenen, maar het gevaar is nog lang niet voorbij. Sonic zal al zijn snelheid en slimheid nodig hebben om de wereld weer veilig te maken. Samen met zijn oude vrienden, Tails, Knuckles en Amy, en ook verrassende nieuwe bondgenoten, gaat hij de strijd aan! Deze strip is perfect voor fans van Minecraft – De strip en Marvel Superhelden.

Van de diagnostische bijbel DSM – De Sigmund Methode werden bijna 30.000 exemplaren verkocht. Nu komt Sigmund met een nieuw revolutionair naslagwerk, waardoor je zélf aan de slag kunt met je geestelijke gezondheid: Sigmunds Zelfhulp ABC. In zijn Zelfhulp ABC behandelt dokter Sigmund alles. Ja, je leest het goed. Hij neemt je bij de hand en leidt je van A via B tot Z langs elke denkbare onzekerheid, ambitie en elk verlangen. Dat kan hij als geen ander. Hij heeft zichzelf ook meer dan eens behandeld. Zo heeft Sigmund eigenhandig vastgesteld dat hij geen minderwaardigheidscomplex bezit. Hij is namelijk écht minderwaardig. En jaloers. En cynisch. En carnivoor. Kortom, voor hem is er geen redden meer aan. En dat is goed nieuws voor jou. Nu kan hij al zijn energie op jou richten om van jou een nog succesvollere jou te maken.