Doorkijken, drie jaar tekenen in De Groene Amsterdammer

Tilanus laat ons graag kijken naar voorwerpen die bijna baldadig alledaags zijn: de inhoud van een etui; de schaduw van een pianostoel; een leeggeknepen tube; een vishaakje; een afgekauwd potlood; een tandenstokertje; een blad met druppels. In dit soort tekeningen heeft hij iets van een patholoog-anatoom: iemand die de elementen van een tafereeltje uiteenrafelt om ze beter te begrijpen. Drie jaar lang (2018-2021) tekende Floris Tilanus achterin De Groene Amsterdammer elke week een strook van 20,5 x 6 cm., om te beginnen met pen en zwarte inkt. Hij maakte uitsneden van zijn werkelijkheid, die zonder enige toelichting aan de lezer werden gepresenteerd. Halverwege de drie jaar verrekte Tilanus zijn rug, en omdat hij niet meer recht aan een tafel kon zitten, zocht hij zijn toevlucht bij het potlood. De enorme rijkdom aan grijzen overtuigde hem al snel. Eerst zocht hij geregeld naar een boodschap, gaandeweg liet hij die opdracht verder los. De tekeningen werden persoonlijker en eigenzinniger, de onderwerpen alledaagser en universeler; zo volstond het om nachtelijk lamplicht op een lege tafel te tekenen; een stil moment dat iedereen kent.