Omschrijving
Mary Solomon, die nog altijd niet weet welk beroep haar zoon
echt uitoefent, wil maar één geschenk voor haar verjaardag.
Zoals elk jaar vraagt ze een roos. Maar niet zomaar een
roos... Ze wil een van die tere witte rozen die een vriend van
haar, een bloemenverkoper, in een metrostation in de buurt aan
de man brengt.
Ter plaatse, terwijl “pastoor” Soda met de oude
bloemenverkoper onderhandelt over de prijs van zijn hele
voorraad rozen, wordt de aandacht van Mary getrokken door
een duister personage, een min of meer oosters uitziende man
met een rugzak...
Deze laatste verliest een enveloppe met een aanzienlijke som
geld in. Mary, die de omslag opraapte, waagt zich in de
stroom pendelaars in een poging hem de enveloppe terug te
geven. Mary is hartpatiënt en niet zo goed meer te been, maar
slaagt er toch in om de man zijn briefomslag terug te bezorgen.
Hij is zichtbaar verrast en wil zich snel uit de voeten maken.
Maar dan bedenkt hij zich... Voor hij wegloopt, fluistert hij iets
in het oor van het oude dametje: « Neem de volgende dagen
zeker de metro niet! »
Soda verneemt pas ’s avonds van Mary wat er in het
metrostation gebeurde. Hij heeft een achterstand van 8 uren,
maar is niet van plan het spoor van Khalid Cheik los te laten...