In 1958 deed majoor Houart de periode tussen het einde van de Groote Oorlog en het begin van de Tweede Wereldoorlog voor de Belgische militaire vliegerij af als sans histoire, creuse et sans panache. Was dit een terechte bewering? Het militaire vliegwezen van 1918 had een aantal grote groeispurten achter de rug. In 1918 had het niet alleen meer dan tienmaal meer vliegtuigen als in 1914, het was ook uitgegroeid tot een volwaardig legercomponent en speelde samen met het luchtdoelgeschut van de artillerie, de waarnemingsdiensten van de legerdivisies, de zoeklichten en ballons van de genie een rol in het eerste luchtverdedigingssysteem dat het leger exploiteerde. Dat systeem overleefde de overgang van oorlogs- naar vredesvoet echter niet en het duurde tot 1935 eer alle onderdelen elkaar terugvonden in de Defense Aérienne du Territoire. Ook al waren ondertussen de componenten aanwezig die men vlak na 1945 als noodzakelijke onderdelen van een onafhankelijke luchtmacht zou beschouwen, verschillende legerhervormingen zorgden er voor dat niet alles onder één overkoepelende organisatie zat. De woorden Force Aérienne, Marine de l’Air en onafhankelijk vielen wel af en toe, maar het luchtverdedigingssysteem omvormen tot een luchtmacht, was niet aan de orde. Zelfs van het vliegwezen een vijfde wapen maken bleek een moeilijke zaak. Kunnen we ons dus bij de bewering van majoor Houart aansluiten? Was de periode niet interessant genoeg om er meer dan een paar woorden aan te besteden? Hoe het allemaal in zijn werk ging om de Aviation Militaire van 1918 tot de Aéronautique Militaire om te vormen en van die Aéronautique Militaire daarna opnieuw een onderdeel van een globaler luchtverdedigingsstelsel te maken, toont wat anders aan.

Jommeke en zijn vriendjes zijn op vakantie in Middelkerke. Op het strand ontmoeten ze Prunella, de dochter van Bill Oilscake, de rijkste man van het land. Net zoals de Miekes heeft ook Prunella een aapje: Pralinet. Choco valt halsoverkop en van kop tot teen voor de charmes van Pralinet. Helaas beantwoordt ze zijn liefde niet. Even later verdwijnt Pralinet spoorloos. Paniek! Als de steenrijke Bill Oilscake een anonieme brief ontvangt, wordt al snel duidelijk wat er gebeurd is. Pralinet is gekidnapt en de snoodaard eist één miljoen euro losgeld. Het geld moet om middernacht in het kapelletje langs de oude zeeweg gelegd worden. Anders stuurt hij Pralinet naar het oerwoud! Jommeke geeft de wanhopige Prunella zijn woord: “Geef ons 23 uur tijd! Wij brengen Pralinet terug!”

Kijkcijferalarm bij de televisieomroep! Nooit waren de kijkcijfers zo laag. Met de handen in het haar doet de directeur op zijn blote knieën een oproep aan alle kijkers: “Wie kan een nieuw programma voor ons verzinnen?” Filiberke heeft net een supertijdmachine in elkaar geknutseld en dat brengt Jommeke op een lumineus idee: een realityshow waarin twee simpele zielen wijs wordt gemaakt dat ze naar het verleden reizen. In werkelijkheid worden ze in een diepe slaap gebracht en ontwaken ze in het openluchtmuseum van Bokrijk. Daar doen alle dorpsgenoten alsof ze hun eigen voorouders zijn. En dat alles wordt gefilmd met een piepklein cameraatje in een bril op Flips snavel. Zo kan iedereen de belevenissen van de tijdreizigers volgen van in de huiskamer. Een schitterend idee, vindt de televisiedirecteur. Maar waar vind je in hemelsnaam twee snullen die zich zo laten beetnemen?

Professor Denkekop roept de hulp van professor Gobelijn in. Hij heeft een paar cellen van de snoezige dinos nodig om een DNA-keten van een uitgestorven dinosaurusras te kunnen vervolledigen. Gobelijn pikt Jommeke en Filiberke nog op en met zn allen vliegen ze naar het eilandje waar de dinos zijn ondergebracht. De dinos worden mee naar Zonnedorp gebracht. Wanneer Jommeke en zijn vrienden op de dinos moeten letten en er toch een tochtje door het dorp mee maken loopt er wat mis. Wat later wordt het domein van Gobelijn door de pers belaagd. Via die pers komt Kitty Pretensia achter het bestaan van de dinos. Zij heeft plannen voor een pretpark met dinosaurussen. Om haar Dinopolis echt te laten lijken besluit ze de dinos te ontvoeren. Dit lukt wonderwel. Jommeke en zijn vrienden komen in actie en kunnen de dinos bevrijden. Kitty Pretensia krijgt nog de schrik van haar leven als de dinos even hun tanden laten zien. De dolgedraaide dame wordt in een instelling geplaatst. Dinopolis wordt omgevormd tot Kangoeroeland en de dinos keren naar hun vertrouwde eiland terug.

Wist je dat Jommeke niet altijd even braaf is? Nee hoor, hij durft ook wel eens kattenkwaad uit te halen. In deze mooie heruitgave van album 23 lees je een greep uit zijn dolle fratsen. Het album werd voor de gelegenheid helemaal hertekend in de nieuwe, frisse stijl van Jommeke zoals we hem nu kennen. Lachen geblazen met de dolle fratsen van Jommeke en zijn vrienden!

Zoals de meeste landbouwers heeft Boer Snor het tegenwoordig moeilijk! Door de steeds groter wordende papierberg die bij het runnen van een bedrijf komt kijken, is hij meer bezig met het invullen van paperassen dan met zijn dieren. Tot overmaat van ramp krijgt hij zijn gezonde landbouwproducten aan de straatstenen niet meer kwijt, want tegenwoordig wordt alles voor een habbekrats uit het buitenland geïmporteerd. Maar Boer Snor krijgt een briljante inval: hij bouwt zijn wei om tot een kampeerterrein. Dat brengt niet alleen de stadsmensen dichter bij de natuur, maar het levert ook nog extra inkomsten op. Een van de eerste vakantiegangers wordt gravin Van Stiepelteen, die zo ingenomen is met het project van de creatieve boer dat ze ook al haar vrienden uit binnen- en buitenland uitnodigt. Zo zitten korte tijd later Jommeke en al zijn vrienden, Anatool, professor Gobelijn, Kwak, Boemel, Jan Haring, Mic Mac Jampudding, Arabella, Madam Pepermunt en vele anderen gezellig bij elkaar. Gezellig? Nu ja... eigenlijk is het iets te druk om leuk te zijn en dat zorgt voor een aantal spanningen. Helemaal mis gaat het als op een nacht tijdens een zware storm ook alle zuurverdiende centen van Boer Snor wegvliegen...

Professor Gobelijn vindt dat kinderen meer vakantie moeten hebben en bedenkt een wijsheidsdrank. Jommeke test de drank met succes. Jommeke en Filiberke zorgen ervoor dat iedereen, via de waterleiding, het drankje naar binnen krijgt. Twee dagen later blijkt de jeugd enorm intelligent geworden te zijn. Leraren en dokters staan voor een raadsel. Nog wat later blijkt het drankje bij volwassenen omgekeerd te werken. Ook Gobelijn is weer kind geworden. Jommeke neemt de leiding en roept de kinderen op om goed voor hun ouders te zorgen. De volwassenen moeten terug naar school. Jommeke bedenkt een nieuwe wijsheidsdrank en de ouders krijgen hun verstand terug. De kinderen raken helaas hun superintelligentie weer kwijt en moeten terug naar school. Ook Flip, die door het drankje kon lezen, verliest jammerlijk genoeg deze extra eigenschap.

Filiberke nodigt zijn vrienden uit om spaghetti te komen eten. Zijn kookkunst is nog niet wat het moet zijn. De vader van Filiberke zorgt ervoor dat ze in een Italiaans restaurant kunnen gaan eten. In de spaghetti van Filiberke blijkt een edelsteen te zitten...