Jenny en Vicky zijn de ergste wezens die ooit op aarde hebben rondgelopen. Ze denken dat de wereld om hen draait, en dat is nog bijna het geval ook! Ze zien er sexy uit, maken zich uitdagend op, hun haar zit altijd even goed. Resultaat: iedereen ziet ze en (vooral) hoort ze. En dat willen Jenny en Vicky ook graag zo houden. Rivalen accepteren ze niet, iets waar hun vriendin Karin, dat lange eind, tot haar ellende achterkomt wanneer ene Dan belangstelling voor haar toont. Dans brieven komen nooit bij Karin aan en zijn uitnodigingen vallen altijd op mysterieuze wijze in het water.Arme Karin! In een wereld waarin vorm meer telt dan inhoud, kan zij ook alleen maar het slachtoffer zijn van de beide anderen. Maar stel nu dat Karin op een goede dag uit haar schulp kruipt, wat zou er dan gebeuren met dit wonderlijke drietal? Zouden ze dan nog vriendinnen blijven?

En wie komen we in dit verhaal tegen? De Wachter! En Alcibiades, die iets meelijwekkends heeft. Jammer genoeg, voor hem, staat medelijden hebben inj zijn omgeving niet erg hoog op het prioriteitenlijstje. Deze keer wordt de arme Alcibiades een heftige overstroming te weren. De stortvloed van water, zo blijkt al snel, wordt veroorzaakt door de tranen van de reus Biscarra. De conclusie is eenvoudig: als de Reus hult, heeft hij verdriet. En als de Reus verdriet heeft, moet hij worden getroost. En dat mag Alcibiades doen, tot zijn grote ongenoegen.

Alice is een dromerig meiseje die moeite heeft om haar gevoelens uit te drukken. Ze zal vernemen van een vreemd wit konijn dat ze een meeste van Lotis is en sat ze het magische vermogen heeft om heilige woorden te controleren..

Peculia past samen met drie andere meiden op de kinderen van een nogal vreemde familie. En oppassen geblazen is het inderdaad! Want klokslag middernacht krijgen de babysitters te maken met de scherpe hoektanden van het dorstige kroost... Gothic met een twist in de unieke stijl van Richard Sala. 'Neem de illustratoren Edward Gorey en Charles Addams, meng dat met oude zwart-wit monsterfilms, de sprookjes van Grimm, de verhalen van Kafka en de Russische expressionisten, en je hebt een aardig beeld van de strips van Richard Sala.' - Zozolala

Aria is samen met de dwerg Drabbel onderweg naar huis, in Arnolia. Rexanne, die intussen haar intrek in het kasteel heeft genomen, snakt ernaar haar vriendin terug te zien. Maar in de buurt is een stel boeven aan de slag. Met een pop waarvan de ogen een hypnotiserende kracht hebben, klopt een groepje prettig gestoorde goochelaars bij mensen aan. Maar eenmaal binnen worden de bewoners vermoord, rooft de bende alles wat niet te groot of te zwaar is en trekt dan naar de volgende prooi. Terwijl Aria aan de einder de torens van haar kasteel ziet, klopt bij Rexanne een vrolijk gezelschap illusionisten aan.In De maanogen, het negenentwintigste deel van de reeks ?Aria' brengt Michel Weyland een verhaal met heel wat verrassende elementen...De tijd krijgt geen vat op Aria, die onvermoeibaar blijft vechten tegen elke scheefgegroeide situatie