'De oorlog die een eind moest maken aan alle oorlogen is een magistrale strip geworden die een eind maakt aan alle strips. Ik geef zelden aanbevelingen, maar dit boek is een onmisbare klassieker. Van alle torenhoge prestaties van Jacques Tardi als striptekenaar is niets zo indrukwekkend als deze verwoestende krater van een werk. Het is een onweerstaanbaar leesbare kreet van existentiele wanhoop, een caleidoscoop van de ontmenselijkende wreedheid van de oorlog en van het lijden van de gewone man, en tegelijk een onbewogen meesterwerk van de allerzwartste humor. De rijk opgebouwde en obsessief gedocumenteerde tekeningen, perfect in evenwicht tussen cartoon en illustratie, marcheren op de meedogenloze maat van Tardi's drie horizontale stroken per pagina en graven een diep gat in je hoofd. Dit is een hels goed boek.' (Art Spiegelman)

De herfst van 46 v.C. Alex en Enak ontmoeten een van hun oudste vrienden, generaal Galva, een volgeling van Caesar. Galva huwelijkt de jongste van zijn twee dochters, Cecilia, uit en nodigt de twee avonturenbroeders uit op de bruiloft. De dag voor het huwelijk slaat het noodlot echter toe: nadat Alex op mysterieuze wijze aangevallen werd in de tuinen van de villa van Galva, wordt het opengereten lichaam van Cecilia teruggevonden in haar kamer. Wie heeft zo'n misdaad kunnen begaan, en waarom?

Een strip met een onveranderlijk hoog niveau. 

Michel Kempeneers, De Standaard 

Ze kijkt uit haar ogen als een doortrapte Barbie. Ze is even elegant als rampen aantrekkend. 

Joost Pollmann 

Een stripbabe met ballen aan haar lijf. 

Stripelmagazine 

Kim Duchateau is inwoner van Absurdistan. Zijn Esther Verkest, stripbabe, is een van de pot gerukt wijf dat weet wat ze wilt. Taboes doorbreken is kinderspel. 

Geert De Weyer

Waar mensen niet met elkaar kunnen of willen praten, ontstaat een voedingsbodem voor conflicten. Het op vogelaars gerichte pension La Ballade komt in handen van een Duits gezin en dat is een doorn in het oog van de inwoners van het Franse dorpje Ballot-sur-Mer. Het verhaal van Asem is dan ook bijna woordenloos. Waar taal ontbreekt, heerst onbegrip. En kleine oorzaken hebben soms grote gevolgen.

Laisse faire les spheres (1000 ex., N) (Softcover).

De verhalen van Dylan Dog zijn wat je verwacht van een nachtmerrie: dromerig, gruwelijk, romantisch, afstotelijk, mijmerend, bruut, filosofisch... '13 detective-verhalen in één verzamelbox!' In Italië is hij al sinds 1986 een cult-figuur. Hele volksstammen verslinden al jaren iedere maand zijn nieuwste aflevering. Zelfs Umberto Eco zei ooit dat hij hem dagenlang aaneen kon lezen zonder zich te vervelen - net als trouwens wat erudietere kost als de Bijbel en Homerus. Dylan Dog is ook de strip die ter inspiratie diende voor Mike Mignolas Hellboy. Deze Londense ex-politieman van Scotland Yard is voor zichzelf begonnen als privé-detective, gespecialiseerd in nachtmerries en bovennatuurlijke verschijnselen. Die komen een stuk vaker voor dan je denkt en Dylan Dog raakt, liefst met gevaar voor eigen leven, in de meest bizarre zaken verstrikt. Geesten, tot leven gekomen hersenspinsels uit de duistere krochten van de ziel, of gewoon zomaar een huis-tuin-en-keuken-weerwolf, hij komt ze allemaal tegen. Inclusief zichzelf. Het jammere is alleen dat zijn klanten nooit geld hebben. Dylan Dog is dus eeuwig blut, hoe geweldig hij zich ook weert. De cliënten (en ware liefdes) wisselen per aflevering, maar zijn assistent Groucho is een vaste kracht die zijn flauwe moppen liefst op een onhandig moment vertelt. En zodra er een merkwaardige politiezaak speelt waar Dylans hulp bij wordt ingeroepen, komt hij over het algemeen ook zijn oude baas en vriend bij Scotland Yard tegen: Inspecteur Bloch. Die loopt al sinds de eerste aflevering uit 1986 tegen zijn pensioen, heeft sinds 1952 niet meer gelachen en wordt desondanks nog steeds misselijk op de plaats delict.